A members-only brothel in Paris, early 20th century. A prostitute’s face, mutilated by a client, bears a tragic smile. Around her, the other girls with their rivalries, jealousy, sadness and joy. Unparalleled visual richness with opulent sets and costumes.
Fin de siècle enters the exclusive Paris brothel of Madame Marie-France and her affluent, eccentric clients (among whom attentive viewers will recognise the occasional French filmmaker). The opulent decor and company of young women suggest a cocoon of timeless pleasure where the outside world no longer exists. But the Madam has to pay her rent and the end of an era nears, even here.
Bertrand Bonello primarily wanted to reveal this closed world from the point of view of the prostitutes. More important than the clients are the more mundane sides of the business - exhaustion, washing, fear of disease. Bonello shows the camaraderie, gossiping about clients and hope the women have that one day they will be able to pay off their debts to the Madam. The prostitute who was maimed by a client is tragic: now she has a scar in the form of a cruel smile, borrowed by Bonello from The Man Who Laughs (Paul Leni, 1928), based on the novel by Victor Hugo.
Ik vond deze film een prachtige kijkfilm. Als zaalwachter viel ik er pas na meer dan een half uur in en ik had helemaal niet de intentie om lang te blijven zitten. Maar.. De film bleef me wel boeien.
Ik vond de muziek helemaal niet slecht. En muziek uit de jaren 70 of 80 te laten horen bij een historische film is al eerder vertoond. Zie maar de film Marie Antoinette over de laatste koningin van Frankrijk. Hier werd ook moderne muziek ten gehore gebracht, gelijk al bij de introductie van de film.
Het leek toch echt of de dames van lichte zeden tijdens een wat verdrietige dans met elkaar (na een droevige gebeurtenis) toch wel heel erg in de maat dansten. Net of ze op de muziek dansten die zij ook hoorden....
|
|
Webreview from GJK on 04 February 02:17
|
|
Mark as improper
|
Ik heb op zich niets tegen films die hun tijd ver vooruit zijn, maar om nou jaren 70 muziek te plaatsen in een 19de eeuws bordeel gaat mij wat ver. Over de jaren 70 gesproken, de picknick maakt duidelijk wat deze film wat mij betreft ontbeert: de sensualiteit van een vrouw als Eva. Niet dat er in deze film geen mooie vrouwen te bewonderen zijn, maar ik verliet de zaal toch wel een beetje met het gevoel alsof ik het bed had gedeeld met dames wier opwinding toch wel enigszins geveinsd op mij was overkwam, een cliche dat in de film overigens smaakvol wordt vermeden.
Al met al heb ik meer genoten van de bordeel-serie die destijds door de commercieelen werd uitgezonden. Echte meiden in een echt bordeel met echte klanten. Hun omgang met elkaar, met de klanten en met de dagelijkse beslommeringen kwam heel wat natuurlijker op me over en daarmee vergeleken is deze film geen bordeel-werk maar broddelwerk (een enkel lichtpuntje daargelaten). Volgende keer toch maar weer liever een Brisseau.
|
|
Webreview from Erik on 03 February 01:42
|
|
Mark as improper
|
|
Om 10.00 in de ochtend deze film over een bordeel vd vorige eeuw gezien. Mannen behagen, mooi zijn, fantasie vervullen, eindeloze saaie verhalen aanhoren, geslachtsziekten oplopen (en eraan sterven), onzekere toekomst hebben,drugsverslaving om het allemaal nog te kunnen bolwerken, strenge regels vd madam en de vreselijke vijand "ouderdom'. Alles licht, teder en suggestief gebracht, maar de realiteit weten wij is keihard. Mooie muziek 'Nights in white satin'.
|
|
Webreview from Aruna Jagesar on 03 February 00:49
|
|
Mark as improper
|