Extra info bij Persepolis

Over de film
http://www.sonypictures.com/classics/persepolis/
waarop de trailer, making off interview met regisseurs

http://www.myspace.com/persepolismovie

http://www.antenna.nl/zozolala/ZL126_Satrapi.html
Interview met Marjane Satrapi

http://www.appelogen.be/2007/05/25/persepolis-verfilming-van-de-strip-van-marjane-satrapi/
Over de verfilmingen van strips. Veel korte filmfragmenten. (niet ondertiteld)


Maatschappelijke thema’s
Soms vergeten we wel eens dat de geschiedenis geen boek of artikel is, maar het leven.
Dat we zelf deel uitmaken van de geschiedenis; we leven de geschiedenis en maken het.

De film toont de bittere waarheid over de verschrikkingen van de dictatuur.
Anoush (die gelooft in een overwinning van de arbeidersklasse) bevrijd uit de gevangenissen van de Sjah wordt opnieuw vastgezet en later geëxecuteerd. Hij is een symbool voor de nederlaag van de revolutie.

Op een bepaald ogenblik is een familielid van Marjane ziek maar is het niet mogelijk in Iran een bypass operatie te ondergaan,. Om te kunnen leven, moet deze persoon eerst een toelating krijgen om het land te verlaten. Zijn baas is een strikte moslim. Hij weigert toelating te geven om het land te verlaten. Hij zucht dat het lot van de patiënt “de wil van god” is. Dit beeld geeft ons het gevoel van onmacht dat velen voelen tegenover de nieuwe reactionaire machthebbers en hun ontkenning en vijandigheid tegenover wetenschap, logica en de belangen van de bevolking.

Ook het Westen wordt belicht. Zij hielp de Sjah aan de macht en verdiende grof geld aan de oorlog door wapens aan de strijdende partijen te verkopen.

Satrapi stelde in een interview: “Als we de mensen niet zien als menselijke wezens, dan kunnen we bommen op hen gooien zonder dat er iets gebeurt. Iedere dag komen er honderden mensen om in Irak en er kwam niet eens een minuut stilte.” Gedurende jaren hebben de imperialistische heersende klassen (met de al dan niet bewuste of onbewuste hulp van het Iranese regime natuurlijk) de bevolking van Iran afgeschilderd als islamitische fanatici en fundamentalisten. Dat beeld moet de voorwaarden creëren om te kunnen overgaan tot massale slachtpartijen en oorlog. Deze film toont een meer realistisch beeld van verzet tegen het regime, mensen die van het leven genieten – zelfs indien het betekent dat ze in de problemen komen omdat ze lippenstift gebruiken. Om de arbeiders te verenigen, is het nodig om echte kennis te hebben over elkaars situaties, problemen en dromen. Satrapi stelde: “Als mensen naar de film gaan kijken en achteraf stellen dat het om mensen zoals ons gaat, dan is de film een succes”.
Einde bijlage