Extra info bij Sieben Tage Sonntag

Film gebaseerd op krantenartikel
Regisseur Niels Laupert kreeg het idée voor de film nadat hij in een krantenartikel in de Süddeutschen Zeitung had gelezen over de gruwelijke moord, die twee 16-jarige jongens pleegden naar aanleiding van een weddenschap. Het bijzondere aan het artikel was dat het motief van de daders niet beschreven werd. Hij zocht contact met de journaliste en bezocht later zelfs de moordenaars, die tot 25 jaar celstraf waren veroordeeld. Beide daders beweerden de hoofdader te zijn. Een vertelde hem zelfs: “Ik heb geen spijt van wat ik gedaan heb”. Om je in zulke figuren te verplaatsen, dat is ontzettend moeilijk, vertelt Laupert. “Dat heeft niks met onze manier van denken te maken”. Niels wilde het idee voor zijn eindexamenfilm gebruiken. Zo’n film is vaak tussen de 15- en 30 minuten. Voor Laupert was het onmogelijk om het verhaal in zo’n korte tijd te vertellen. Met behulp van een aantal fondsen kon hij zijn examenfilm uitbreiden naar 80 minuten. Het was een langdurig, moeizaam project, waar hij ontzettend hard aan gewerkt heeft, maar hij is zeer gelukkig met het eindresultaat.

Titel
De titel Sieben Tage Sonntag is tweeledig en kan zowel op positieve als op negatieve wijze geïnterpreteerd worden. In positieve zin zijn de hoofdrolspelers klaar met school en dus vrij om te doen en te laten wat ze willen, alle dagen feest, zeven dagen zondag.
In negatieve zin kan je stellen dat de consequentie van hun daad is dat de jongens het belangrijkste deel van hun leven in gevangenschap zitten door de moord die ze gepleegd hebben. Dit geforceerde zondagsgevoel heeft een heel andere betekenis, waarin vrijheid geen enkele rol speelt.

Genre
De film is een gedramatiseerde vertaling van een waar gebeurd verhaal.
De regisseur laat de film beginnen als een documentaire waarin de echte dader(je ziet enkel zijn getatoeëerde arm) uitlegt wat er in hem om ging op het moment dat hij de moord pleegde; “Ich war aufgeregt und habe an Nichts gedacht. Ich habe daran gedacht dass ich ihn toten konnte. Das ist alles”.

Omdat het grootste deel van het verhaal zich op een dag afspeelt, kom je weinig te weten van de personages, er zijn geen diepgaande karakterschetsen, geen flashbacks met meer achtergrondinformatie. Hierdoor behoud je als kijker een afstand. Alleen over de thuissituatie van Adam wordt aan het eind van de film iets meer bekend. De film is enkel een feitelijke voorstelling van de gebeurtenissen, er is geen waardeoordeel over de daden. Het geweld wordt niet verheerlijkt, maar wel in al zijn gruwelijkheid getoond. Het feit dat het waar gebeurd is en dat ook in onze samenleving steeds vaker zinloos geweld voorkomt is verontrustend. De regisseur probeert in de film geen uitleg te geven over de motieven van de daders, hij is niet op zoek naar een verklaring.

In de epiloog zie je Adam en Tommek apart in hun cel. Via een voice-over vertelt Adam dat Tommek en hij uit elkaar zijn gehaald in de gevangenis omdat ze een demoraliserend effect hadden op hun medegevangenen. Daarna hebben ze elkaar nooit meer gezien. Zowel Adam als Tommek tonen op geen enkele manier berouw over de verschrikkelijke daad die ze gepleegd hebben.

Filmsite
Op fotoshow zijn 4 filmstills te zien.
Krantenartikel