Rotterdämmerung

zombies, bloed en seks




Rotterdämmerung toont verontrustende, verwarrende en hilarische films uit het schemerduister van de cinema. Waar horror, fantasie en argwaan in elkaar overvloeien en genregrenzen vervagen.

Wat hebben animatie, horrorfilms, superhelden en samenzweringstheorieën
met elkaar gemeen? Ze worden zelden echt serieus genomen. En dat terwijl deze genres makers juist veel vrijheid bieden om te experimenteren, fantaseren en shockeren. Grenzen worden opgezocht, verlegd en overschreden. En dan zie je dingen die je nog niet eerder hebt gezien.

Neem Fear(s) of the Dark (Peur(s) du noir), een omnibusfilm van zes tekenaars, onder wie de stripgrootheden Charles Burns en Lorenzo Mattotti. Zij animeerden hun kinderangsten in prachtig, dramatisch zwart-wit. Bij Burns leidt een ontsnappend insect tot langzaam groeiende horror. Bij Mattotti verdwijnt een kind in een moerasgebied.

Rec van Jaume Balagueró en Paco Plaza past in de trend van documentairerealisme in het horrorgenre die opkwam na The Blair Witch Project (1999). De titel verwijst naar de camera van een reality-televisieploeg. Wij kijken mee door hun lens, terwijl ze een nachtje mee op stap gaan met de brandweer.

Ook Dainipponjin van Matsumoto Hitoshi is een fake documentaire, maar hier draait het om een superheld op leeftijd, die op afroep kleurrijke monsters te lijf gaat – nadat hij tot reuzenformaat is gegroeid. Helaas dalen de kijkcijfers van de televisieshow die zijn gevechten uitzendt.

En Able Danger van Paul Krik is een satirische Amerikaanse samenzweringsfilm in film noir-stijl, waarin een bebrilde linkse activist uit Brooklyn de waarheid ontdekt over 9/11.