Robert Breer, Filmmaker in Focus

Filmmaker in Focus Robert Breer (81) voelt zich aangetrokken tot alledaagse voorwerpen. Al zijn hele, vijftigjarige carrière lang vormen voedselverpakkingen, uit kranten gescheurde foto’s, toeristische ansichtkaarten en polaroidkiekjes de basis voor zijn animaties. Hij wijst de narratieve structuur af, en ziet de discontinuïteit van het dagelijkse leven als een excuus om films te maken.

Zijn conversatie heeft iets van de onnadrukkelijke, haast terloopse charme van zijn films. Neem bijvoorbeeld Breers herinnering aan zijn Eyewash uit 1958 (een overrompelende mix van live-action en animatie waarvan de titel ons uitnodigt om onze ogen opnieuw te gebruiken).

“Ik had Eyewash opgestuurd naar een Duits filmfestival”, zegt hij, “maar ze wilden het niet accepteren omdat er geen soundtrack bij zat. Het Duitse idee van een ‘professionele’ film was dat er geluid bij moest zijn, wat ik belachelijk vond. Ik maakte er toen alsnog een soundtrack bij. Maar ik hield de soundtrack apart, dus je moest er ná mijn film naar luisteren. Het was een fanculo naar de pompeuze Duitse commissie.Ik noemde de aparte soundtrack Earwash.”

Het vervolgverhaal over het opnemen van deze soundtrack, waarbij een bekende violist, de cultuurrecensent van de New York Times, betrokken was, wiens muziek Breer beschrijft als het geluid van “een kat die door een gat wordt getrokken” en met een cameo van de gewaardeerde documentairemaker D.A. Pennebaker is helaas te lang om op tekenen, maar geloof me, het is zelfs nog amusanter.

Lees meer in de Daily Tiger in PDF.