Zondag 3 februari, La maison jaune Louisette Nauta (58), museummedewerker ”Erg mooi! Er wordt je een blik in het leven van de mensen in Algerije gegund. Daar wist ik weinig van. Je krijgt echt de menselijke kant mee en je ziet de armoede. Maar tegelijkertijd zie je ook de rijkdom van de eenvoud van hun leven. Ik waardeer nu meer wat ik zelf heb. Het zet alles in perspectief. Maar dat is met heel veel films het geval op het festival.” Ester van Aalst (40), milieu-inspecteur ”Het was een hele lieve film. Wat me het meest bijblijft is het moment dat de vader met een tv thuiskomt en beseft dat er geen elektriciteit is. Daar breekt je hart van. Heel ontroerend. Het is een hele hechte familie, niet in communicatie, maar wel in hoe ze met elkaar omgaan. Ze rooien het met elkaar. Gelukkig ken ik uit mijn eigen familie wel wat meer communicatie.” Franciska de Jong (52), wetenschapper ”Ik vond de film erg aangenaam. Vooral de combinatie van romantiek en het verhaal dat tot het einde toe spannend blijft. Het is geen documentaire, dus ik heb niet het idee dat ik nu echt een ander beeld van Algerije heb gekregen. Een van de meisjes acteerde echt zó goed. Heel naturel. Dat sprong er echt uit. En het landschap: ongelooflijk mooi.”