(vervolg van pagina 1)

Rao in zijn appartement. Rao in de sportschool. Rao tijdens het mahjongspelen met zijn vrienden. En Rao lusteloos lummelend en met tegenzin zijn vis voerend. Daarnaast zijn er beelden van het scenario dat de film-Rao schrijft over een zekere Lin Hao die op de vlucht is door China omdat hij zijn vrouw heeft vermoord. Hij trekt naar het uiterste noorden, naar het plaatsje Mohe, om daar in de sneeuw te bezwijken. Of toch niet? Tijdens zijn tocht heeft hij iets vluchtigs met een Mimi. Mimi wordt in de geest van deze zelfbespiegelende film gespeeld door filmmaaktster Guo. De mooiste beelden van de film zijn min of meer documentair en volgen de tocht naar het ijzige Mohe per trein. Tegen het einde van de film is scenarioschrijver Rao alleen nog een stem en nemen de verweerde gezichten van de bewoners van het noordelijke landschap de film over.

Terug naar de pitch. How Is Your Fish Today kent drie soorten fictie, of drie soorten werkelijkheid zo je wilt. Die van de schrijver en zijn fictionele zelfbeeld. Die van zijn voor de film in de film verzonnen fugitive-verhaal. En die van de documentaire die voor de fictie is gemaakt. Zou de log-line zijn geweest: scenarioschrijver werkt met tegenzin aan mainstream-scenario en droomt ondertussen van een documentaire?

Het lijkt niet waarschijnlijk. Waarschijnlijker is dat het scenario in zijn geheel vierentwintig keer is omgedraaid en herschreven. De aanwezigheid van Emiliano Battista als co-writer en editor op de credits wijst ook in die richting.
How Is Your Fish Today? is uiteindelijk niet zozeer een verhaal over een worstelende schrijver, maar een hommage aan de kunst van het scenarioschrijven. Een kunst die door alle aandacht op snelle presentaties en pitchings in de festivalwereld weinig aandacht krijgt.

Daarom stel ik me zo voor dat het aardig zou zijn om een aantal filmmakers en schrijvers nu eens wel het volledige scenario te laten presenteren. In een soort theatrale lezing zoals dat in de toneelwereld ook wel gebeurt. Er zijn scenario's die het nooit tot film hebben geschopt en die juist daarom boeiend kunnen zijn. Niet alle scenario's volgen de modellen van de scenario-scholen en doctoren en zijn alleen daarom al interessant. In een intieme zaal met een misschien klein, maar belangstellend publiek zou het iets moois kunnen opleveren.

En misschien moest ik Rao Hui dan maar eens vragen om zijn echte scenario voor te dragen. Terug...

                                                        < 1    2 >