De slotfilm dit jaar is De vliegenierster van Kazbek van Ineke Smits. Het verhaal is gesitueerd op het eiland Texel. Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog stationeerde de Duitse bezetter een groep Georgische krijgsgevangenen uit het Sovjet-leger op het eiland. Kort voor de bevrijding kwamen de Georgiërs, die bij terugkeer in het vaderland als verraders zouden worden beschouwd, in opstand tegen de nazi's. Daarbij vielen onder de strijdende partijen en de Texelaars meer dan duizend doden.
Onlangs kwam de documentaire De Russenoorlog van Arnold van Bruggen uit. Daaruit blijkt dat de Georgiërs in beestachtige omstandigheden verkeerden, en leden aan ziektes en ondervoeding. In De vliegenierster van Kazbek ogen ze opvallend gezond en weldoorvoed. Smits mikte dan ook niet op een realistische oorlogsfilm. De vliegenierster van Kazbek is bewust losgezongen van de geschiedenis. 'Het was niet mijn bedoeling een historische reconstructie te maken', aldus Ineke Smits. 'De opstand van de Georgiërs op Texel in 1945, die echt gebeurd is, diende slechts als inspiratie voor een modern sprookje met als thema de kracht van de fantasie.De hele opstand duurt in mijn film nog geen vijf minuten, en wordt indirect weergegeven', zegt Smits. 'We hebben dit als achtergrond gebruikt voor òns verhaal, over de liefde van een Texels meisje voor een Georgische krijgsgevangene, die de xenofobe Texelse bevolking niet accepteert. We wilden laten zien hoe die twee totaal verschillende culturen met elkaar in aanraking komen.'
In de film zit een fragment van de (gefingeerde) socialistisch-realistische musical De vliegenierster van Kazbek. De Roemeense actrice Anamaria Marinca (bekend van 4 Months, 3 Weeks and 2 Days) vertolkt hierin de titelrol. Er zit een geestig saillant detail in dat musicalgedeelte. Op een reusachtig affiche prijkt het hoofd van de Georgiër Jozef Dzjoegasjvili. Beter bekend als kameraad Stalin.Op de poster geeft hij de kijker een vette knipoog. Volgens Smits was Stalin een groot musicalliefhebber, vandaar.
De musical-in-de-film is op locatie in Georgië opgenomen, met medewerking van het Georgisch Nationaal Ballet. Smits: ‘Ik ben innig verbonden met Georgië en kom er regelmatig. Toen ik twintig jaar geleden debuteerde op het IFFR, ontmoette ik de inmiddels overleden regisseur Tato Kotetishvili. Dankzij hem maakte ik kennis met de rijkdom van dat land. De cirkel is hiermee rond.’