Wat was het uitgangspunt voor deze film?
De García-Lorca Foundation. Elk jaar organiseren zij een tijdelijke expositie. Ongeveer twintig internationale kunstenaars worden dan uitgenodigd om naar het huis van de García-Lorca-familie te komen, genaamd ‘La Huerte de San Vicente’. Ik beantwoordde de uitnodiging van Hans Ulrich Obrist, de curator van de expositie, met een voorstel: om alle meubels en objecten uit het huis te mogen halen, om alleen de leefruimte en stilte over te houden.
De film gaat over een stille verhuizing, het weghalen van de meubels met een nauwkeurige kalmte, een verhaal van ritme tot alleen totale leegte overblijft. Voor deze sequentie gebruikte ik de steadycam, dichter bij het menselijk oog door de instabiliteit van de shots en de bewegingen die stabiliteit nodig hebben, wat de perceptie van de kijker beïnvloed op een haast onwaarneembare manier. Voor de sequentie van het lege appartement was de reis essentieel. Verandering van ritme en standpunt. De ruimte is hetgeen beweegt. Het biedt een beweging of reis aan de kijker, die het uitzicht overschaduwt. De ruimte wordt een plek voor de kijker om mee te gaan in zijn of haar ervaring.
In film brengt opvallende afwezigheid altijd een sterke aanwezigheid van ‘buiten’ met zicht mee. De leegte van het huis wordt ingenomen door de poëet zonder fetisjistische veronderstellingen, zonder spotlight of expressionistische effecten, het licht van buiten vangend met grote spiegelschermen. Zo simpel is het.
Heb je nog een anekdote over het maken van de film?
Het museum-huis van de García-Lorcas in Granada, ‘La Huerta de San Vicente’, maakt deel uit van het Spaanse nationaal erfgoed. Het behoud en onderhoud ervan wordt uitgevoerd door het bestuur van Andalusië, het stadsbestuur van Granada en het regiobestuur. Het is dus niet moeilijk voor te stellen dat er een ondoordringbare bureaucratische muur was die het onmogelijk maakte om zelfs maar een enkel meubelstuk uit het huis te halen. Toevallig kwam de persoon die verantwoordelijk was voor het instandhouden van het huis precies op het juiste moment terug, na een maand afwezigheid vanwege een zware depressie. Hij was blij me te ontmoeten en na een aangenaam en euforisch eerste contact vroeg hij me hoe het met de zaken stond. Ik legde hem uit dat de instanties me hadden verboden de meubels te verwijderen en dat er dus geen kans was dat ik de film kon maken. Hij vroeg me om een paar minuten om erover na te denken. Na tien minuten kwam hij terug met een oplossing: hij zou de opdracht geven om alle meubels te verwijderen met het argument dat er wat reparatie en schilderwerk nodig was. Dit is hoe het mogelijk is gemaakt om Mudanza te maken. Met dank aan een anarchist en revolutionair die ik altijd dankbaar zal blijven.
Wat doe je als je geen films maakt?
Als ik niet aan het draaien ben denk ik aan andere projecten waar ik ook tijd in wil steken. Ik ben ook de president van een stichting (Fundación Alternativas), die probeert oplossingen te vinden voor de grote economische, sociale en culturele veranderingen op een internationaal level.
Wat zou je tegen je publiek willen zeggen voor het zien van je film?
Geniet ervan, en de beste wensen voor 2010.
Waar ben je op dit moment mee bezig?
Verschillende projecten voor drie musea in Madrid, Brussel en Berlijn… En mijn volgende film.