Wat was het uitgangspunt voor soy mi madre?
Ik wilde altijd al eens een telenovela maken en begon in Mexico City met een groep acteurs en crew om een half-uur durende film te maken die veel elementen van televisie-melodrama zou combineren: de kunstmatigheid, de overdreven theatraliteit en een frontale acteerstijl. De film was een opdracht van Aspen, waar de immigrantenpopulatie en de middenklasse bijna helemaal Latino is en het sociale veld gesloten en vast is. Ik wilde absoluut geen satire, pastische of soap maken, met wiebelende set en slecht camerawerk. Ik wilde juist iets verfijnds maken, opzettelijk filmisch, gedraaid op 16, met prachtige sets en, jawel, haar en makeup natuurlijk.
Heb je een anekdote over het maken van de film?
Het feit dat het überhaupt gemaakt is? De film is geschoten in twee lange dagen en nachten en geschreven, gecast, geproduceerd en gemonteerd in 8 weken, en voordat ik aankwam in Mexico City op een regenachtige avond kende ik nog niemand. Ik vond een assistent en we begonnen met werken. Natuurlijk was het ontzettend moeilijk maar het gaf ons ook grote ambitie en lef, in de zin van op deuren kloppen en telefoontjes plegen. De vrouwelijke karakters zijn gespeeld door Patricia Reyes Spindola, Gina Morett, Veronica Langer en Zaide Silvia Guittierez; enkele van Mexico’s bekendste acteurs ie allemaal weleens spelen in telenovelas, met een subtiel scala aan stijlen die verwijzen naar de kunstmatigheid van de vorm, hoe waarden als gender en klasse worden geconstrueerd in soap, maar ook hoe acteurs binnen die vorm eigenlijk vervangbaar zijn.
Wat zou je tegen het publiek willen zeggen voor het zien van soy mi madre?
Enjoy the ride. Wat anders?
Waar ben je nu mee bezig?
Ik cureer een project met Sinisa Mitrovic voor de Temporäre Kunsthalle in Berlijn, Auto Kino!; een indoor drive-in cinema die een roterende mix van kunstvideo’s, experimentele films, Ufa melodrama’s, West-Duitse krimi’s en DEFA rubble films vertoond.