Wat was het uitgangspunt voor White Shoe Station?
White Shoe Station is losjes gebaseerd op een verhaal over een mysterieuze man die in 2005 bekend werd als de ‘piano man’. De film is een samenwerking met fictieschrijver Tilman Rammstedt en componist Avi Tchamni en is ook geïnspireerd door de postmoderne traditie van re-photography en het Surrealistische idee van automatic writing. Het brengt ‘gevonden’ beelden samen met een ontwricht verhaal en een onbekende plaats en tijd.
Heb je nog een anekdote over het maken van de film?
Toen de originele 16mm-negatieven voor WSS ontwikkeld waren, ontving ik een telefoontje van een jongen van het postproductiebedrijf. Hij vertelde me dat het hem erg speet, maar dat het geen zin had om het materiaal op te halen omdat alles onderbelicht was en lichtvlekken had. Ze hadden alles weggegooid… Oei… het kon alleen nog maar beter gaan vanaf dat moment.
Wat zou je tegen je publiek willen zeggen voordat ze White Shoe Station zien?
Niets.
Waar werk je op dit moment aan?
Op dit moment ben ik bezig met research voor Snowclone, een film over een vrouw genaamd D met een soort persoonlijkheidsstoornis. Het speelt zich af binnen een groot, hard bedrijf dat de hoofdpersoon ertoe drijft om een andere identiteit te creëeren voor zichzelf, als een soort oplossing voor de val waar ze zich in bevindt. Het verhaal zal focusen op de innerlijke wereld van D en een gevoel van emancipatie dat ze krijgt in het vergeten. De toon en beeldentaal zal heel donker zijn met een gruizig stedelijk gevoel en en ik ga werken met een fictieschrijver om een monoloog te ontwikkelen voor de film.