Wat was het uitganspunt voor For Cultural Purposes Only?
In al mijn films maak ik gebruik van archiefmateriaal. Tot dit moment had ik de rijkdom aan filmbeelden voor lief genomen en geloofd dat als ik maar lang en hard genoeg zocht, ik altijd in staat zou zijn om het beeld te vinden waar ik naar op zoek was. Ik zag mezelf als een soort goedaardige hergebruiker van cultuur. Ik had nooit beseft dat er beelden zijn die ik niet zou kunnen zien. Toen ik het verhaal over het verlies van een Palestijs Filmarchief tijdens het Israelische machtsovername in Beirut in 1982, zette me dat aan het denken. Het deed me de waarde van beeld heroverwegen en denken over in hoeverre het cinematische beeld cultureel geheugen helpt vorm te geven. Dit was het begin van mijn film
Heb je een anecdote over het maken van de film?
Het belangrijkste moment voor mij tijdens het maken van de film was het interview met Khadijeh Habashneh. Zij is de archivist van het filmarchief en ook een bijzonder filmmaakster. Toen ze sprak legde ze voorzichtig uit dat het belangrijkste aan Palestijnse films die in deze periode gemaakt werden was dat ze gemaakt werden, dat ze bestonden en niet dat ze verloren waren gegaan. Dat was een sleutelmoment voor me; het herinnerde me eraan dat ik zuinig moest zijn met de makkelijke emoties van verlies en nostalgie en om energie te stoppen in mijn film die pleit voor de drang om te maken in plaats van te blijven hangen in passiviteit en verlies. Khadijeh herinnerde mer eraan dat de actie van het maken, de filmmakers reactie op het directe, uiteindelijk meer leven biedt dan het behoud van de film.
Wat doe je als je geen films maakt?
Dat is moeilijk te herinneren! Deze film slokte veel tijd op. Ik cureer ook filmvertoningen en leer om psychotherapeut te worden.
Wat zou je je publiek willen zeggen voor het zien van de film?
Ik heb een bewuste keuze gemaakt om meer samen te werken dan ik normaal doe. Ik wilde het collectieve model van filmmaken erkennen zoals de Palestijnse filmmakers in de jaren zeventig hadden. Om de film te introduceren zou ik de unieke kunstenaars die aan deze film werkten willen eren en danken, en onze culturele uitwisseling willen vieren. Het is moeilijk te begrijpen wat er aan de hand is in de wereld van cinema behalve als je bevoorrecht genoeg bent om jaarlijks mooie festivals te bezoeken als Rotterdam. Het maken van deze film heeft mijn begrip van cinema verrijkt. De zoektocht naar verloren films heeft me tot filmmakers, kunstenaars en films gebracht die mijn vertrouwen hebben aangewakkerd in wat cinema zou moeten doen en waarom film gemaakt moet worden.
Waar ben je op dit moment mee bezig?
Op dit moment doe ik research voor twee projecten: een over de britse filmster Diana Dors en haar vroege carrière bij Rank Studios. Ik kijk weer naar beeld maar deze keer stil beeld en de manier waarop Dors’ beeld als ster werd gecreëeerd en gepromoot. Ze begreep al heel snel hoe ze de controle moest nemen over dit proces. Het andere project is een Koude Oorlog-spionagefilm, over bespioneren als voyeurisme en bespioneren als onthulling. Het is een manier om naar het verleden te kijken om te begrijpen wat er op dit moment gaande is in onze surveillancewereld.