In een land waar filmliefhebbers vooral bloederige horrorfilms bezoeken, getuigt het maken van een kunstzinnige film van moed. De beeldtaal van de Maleisische Charlotte Lay Kuen is ingetogen en de emoties van haar personages worden nauwelijks besproken: ‘Het publiek moet wat te onderzoeken hebben.’
Elevator Pitch
'De film laat een haat-liefdeverhouding tussen een moeder en haar dochter zien. De moeder kan niet goed voor zichzelf en haar kind zorgen. Hun rollen zijn in zekere zin omgedraaid. Ik vind het een intrigerend thema intrigerend, want iedereen heeft een moeder. Zelf ben ik opgegroeid in een traditioneel Chinees gezin, waar de meeste aandacht en liefde naar de jongens gaat. Ik heb gemengde gevoelens naar mijn ouders toe. Natuurlijk hou ik van ze, maar tegelijkertijd haat ik ze ook. In die zin is het verhaal geïnspireerd op mijn eigen leven.'
Gebarentaal
'Ik kies er vaak voor om juist geen gezichten te laten als emoties hoog oplopen. Opnames van handen of benen zijn dan veel interessanter. Waar laat je je handen op een moeilijk moment? Een gezicht is soms te direct, daar houd ik niet van. Het publiek moet wat te onderzoeken hebben. Ik ben een beetje geobsedeerd door stille momenten tussen mensen die elkaar door en door kennen. Ik hou van stilte. Communiceren gaat me niet altijd makkelijk af en deze film is voor mij een manier om me te uiten.'
Eerste keer
'Sinds ik ben afgestudeerd aan de televisieacademie heb ik commercials en enkele korte films gemaakt. Ik assisteerde andere regisseurs, waaronder Tsai Ming-liang, op de set van I Don’t Want to Sleep Alone en Ang Lee tijdens opnames van Lust, Caution die in Maleisië plaatsvonden. Erg leerzaam. De productiefase van mijn eigen film vond ik zwaar. Je moet als regisseur honderd beslissingen per dag nemen en als slechte planner liep ik daar soms tegenaan. Het montageproces was erg prettig, met als nadeel dat ik mijn film op festivals niet meer kan bekijk: ik zag ‘m zeker al vijftig keer. Ik ben jaloers op het publiek dat de film voor het eerst ziet en ervaart.'
Maleisië
'Artistieke filmmakers hebben moeite om subsidie van de regering te krijgen. Alleen mainstream films en bepaalde regisseurs krijgen geld. Horrorfilms zijn hier extreem populair. Amerikaans, Aziatisch, spannend of bar slecht: horror trekt steevast volle zalen. Film wordt daar gezien als puur entertainment, als escapisme. Ik verwacht dan ook geen winst te maken met My Daughter. Ik hoop vooral dat hij gezien wordt door mensen die open staan voor de minder toegankelijke film.'
Bright Future
'Ik schrijf aan een nieuw script, maar assisteer nog steeds graag andere regisseurs. Het maakt me niet uit of ze jong of onbekend zijn, ze inspireren me altijd weer. Ik ben geen filmmaker die alleen haar eigen films wil maken. Ik vermoed dat mijn volgende project minder zwaar zal zijn.Het is net als het krijgen van je tweede kind: je weet al hoe je op moet opvoeden, want je bent voorbereid.'
My Daughter (TG) - Charlotte Lay Kuen Lim
wo 3 16:30 PA4, do 4 19:15 PA5, vr 5 15:45 PA1, za 6 13:00 PA4