Tegen de achtergrond van een somber en corrupt Balkan speelt dit verhaal van twee vaders. De een is op zoek naar het lijk van zijn verongelukte zoon, de ander naar zijn dochter die in de prostitutie is beland. De dramatische situaties worden door Dragin (Tiger Award-winnaar 2002) doorspekt met zwarte humor.
Roemenië, ongeveer tweehonderd jaar geleden. Arme boeren slepen een houten kerk over een bevroren meer naar hun dorp. Ze mogen er zelf geen bouwen, omdat ze orthodox-christelijk zijn. De Balkanregio, het postcommunistische tijdperk. Een Servische man zoekt het lijk van zijn zoon, die in Roemenië bij een auto-ongeluk om het leven kwam. Een Roemeense man wil zijn dochter vinden die in Kosovo gedwongen in een bordeel werkt. Ze ontmoeten elkaar bij een illegale grensoversteek in de Donau-rivier.
Wat volgt is een deprimerende, gitzwarte tragikomedie, waarin er stevig gezopen en geprostitueerd wordt, lijken voor duizend euro over de toonbank gaan en de corruptie welig tiert. En dat tegen de achtergrond van de roerige politieke geschiedenis van de Balkan, met voortdurend versnipperende natiestaten en een babylonische mengelmoes van talen.
Deze regio is altijd het decor geweest van heftige, vaak bloedige identiteitsconflicten, zo maakt regisseur Sinisa Dragin (Tiger Award-winnaar in 2002 met Every Day God Kisses Us on the Mouth) duidelijk in deze onnavolgbare aaneenschakeling absurd-theatrale situaties.
Sinisa Dragins al veelbekroonde film Every Day God Kisses Us on the Mouth (2002) heeft destijds iedereen verrast ? en terecht. In de recente geschiedenis van de Roemeense of Servische filmproductie zijn maar weinig films te vinden die even prikkelend en tot nadenken stemmend zijn. Het IFFR kende de film een prijs toe in een periode waarin alles heftig aan het veranderen was: de regionale cinema in Oost-Europa en op de Balkan begon langzaam op te bloeien. Blijkbaar lag het zaad te wachten om te ontkiemen. Dragin heeft nooit veel belangstelling getoond voor het recente minimalistische discours binnen de Roemeense cinema. Door zijn geheel eigen stijl van vertellen en zijn bijzondere visuele benadering heeft hij zich altijd buiten elke ‘wave’ weten te houden. Zijn eigen filmische aanpak is juist door de jaren heen steeds uitgesprokener geworden in subtiele experimenten met filmische vormen en verhalende structuren. Dat blijkt ook weer uit If the Seed Doesn’t Die (2010).
Dat is eigenlijk ook niet vreemd, gezien Dragins achtergrond in non-fictie. Als cameraman in dienst van Reuters TV International News Agency had hij alle gelegenheid om te ontdekken Where Europe Ends (tevens de titel van een documentaire waarbij hij als regisseur betrokken was) en besloot hij dat Europa hier ophield, in figuurlijke en andere zin. Hij heeft altijd een tussenpositie ingenomen binnen de geografische en sociaalpolitieke interpretaties van het IJzeren Gordijn. In zijn films hangt altijd een licht dissident gevoel van verbanning, inwendig of anderszins.
Dat hij in 1994 de hoofdprijs won op het filmfestival van Oberhausen met The Sorrow of Black Gold heeft zijn carrière als filmmaker uiteraard geen kwaad gedaan. Er volgde een stortvloed aan gezaghebbende maar weinig spectaculaire prijzen, waaruit bleek dat het tij hem meezat. Het is moeilijk voor te stellen hoe zijn latere projecten eruit hadden gezien zonder de aandacht en steun van onder meer het IFFR. Dit soort cinema, die als het ware tegen de stroom in roeit, kan elke vorm van aanmoediging en waardering gebruiken, als een kasplantje dat gekoesterd en gevoed moet worden. Het is tenslotte de grote roeping van iedere filmmaker om een werkelijk oprecht geluid te kunnen laten horen over verleden, mythologie en tradities en alles daartussenin.