Muzikaal en experimenteel filmmaker Khavn merkte dat Filippijnse filmmakers in Kameroen in hoog aanzien staan - dankzij een populaire Filippijnse soapserie. Hij maakte daar bij het maken van zijn portret van dit land dankbaar gebruik van. En schreef ook wat echte 'soap' in zijn verhaal.
Er zijn filmmakers die werken met een weloverwogen plan en uitgeschreven scenario, en er zijn filmmakers die geloven in spontaniteit, toeval en intuïtie. Er hoeft geen twijfel over te bestaan dat Khavn, de meest onafhankelijke Filippijnse cineast, tot de laatste categorie behoort. Hij filmt als een jazzmuzikant. Zijn camera is een solo-instrument, en alles om hem heen is onderdeel van zijn band. Nog voordat hij op het vliegveld van Yaoundé voorbij de immigratiecontrole was, begon hij te filmen, en daar is hij tijdens zijn verblijf in Kameroen eigenlijk niet mee opgehouden.
Het is duidelijk dat Khavns film pas na het wilde filmen in Kameroen zijn uiteindelijke vorm kreeg. De genoemde jazzmuzikant is niet alleen een metafoor. Khavn is ook musicus; misschien is hij wel in de eerste plaats musicus, en pas daarna filmmaker. In ieder geval kreeg zijn film, in monochroom blauw, een uitgesproken muzikale en poëtische vorm. Een doorgaande pianocompositie houdt de diverse beelden bij elkaar en twee lange brieven vertellen het verhaal.
Khavn werd in Kameroen vaak aangezien voor de regisseur van de daar populaire Filippijnse soapserie The Promise (Pangako Sa ‘Yo’), en dat werkte erg in zijn voordeel. Speels ontleende hij zijn hoofdpersonages aan die serie. Op een serieus niveau verwijst Khavn ook naar het in 2009 bloedig vermoorde filmkoppel Alexis Tioseco en Nika Bohinc.