Om zijn midlifecrisis voor te zijn, besluit de gedreven popjournalist Geoff Edgers zijn droom na te jagen: het weer bij elkaar brengen van de Britse band The Kinks, die in de jaren zestig grote hits had met Lola en You Really Got Me. Met optredens van o.a. Sting, Paul Weller en Peter Buck.
Om zijn midlifecrisis voor te zijn, besluit de gedreven popjournalist Geoff Edgers zijn droom na te jagen: het weer bij elkaar brengen van de Britse band The Kinks. De groep van voorman Ray Davies vierde zijn grootste successen - Lola, You Really Got Me - in de jaren zestig en zeventig. Egokwesties en ruzies tussen Ray Davies en de overige bandleden, onder wie zijn jongere broer Dave, deden de band uiteindelijk de das om.
Edgers waagt er talloze telefoontjes en honderden e-mails aan, voordat hij doorkrijgt dat het toch complexer is dan hij aanvankelijk in zijn tomeloze enthousiasme dacht. Het lijkt op een mission impossible uit te draaien. Edgers spreekt en musiceert onder meer met Sting, actrice en zangeres Zooey Deschanel, REM’s Peter Buck, Paul Weller, Robyn Hitchcock en voormalig Kinks-manager Clive Davis. Met mooi archiefmateriaal en unieke opnames van Ray Davies op een Kinks-fandag.
PROGRAMMER NOTES
Ik ben in hetzelfde geboren jaar als The Kinks. Misschien is dat wel de reden waarom ik vind dat The Kinks meer aandacht verdienen.
De queeste naar Ray Davies, de leider van de band, en het verlangen The Kinks na 25 jaar podiumpauze weer samen op te laten treden zijn de drijfveren van schrijver-journalist Geoff Edgers, maar hij onderschat (ten behoeve van de film?) de 'sibling rivalry' die er bestaat tussen de broers Ray en de 3 jaar jongere Dave Davies. De film Do It Again is wrang en geestig tegelijk, en heeft de vaart van een spannend jongensboek. De teksten van Ray Davies - minder bekend is dat ook Dave er een paar schreef - zijn helaas onderbelicht en ondergewaardeerd in de lage landen. Daar moest maar eens verandering in komen. Bindervoet en Henkes: grijp jullie kans!
Tot slot nog wat regels uit Celluloid Heroes - een toepasselijk liedje voor een filmfestival:
I wish my life was a non-stop Hollywood movie show,
A fantasy world of celluloid villains and heroes,
Because celluloid heroes never feel any pain
And celluloid heroes never really die.
EH