Intieme, kleinschalige film met grootse acteerprestaties is van een ontroerende precisie over onbenoembare zaken, zoals de weemoed die niemand kan verklaren. Een veertiger die ooit werkte als arts ontmoet een jongere, zwangere vrouw.
De nieuwe Argentijnse cinema heeft weliswaar te kampen met geldgebrek en aanverwante ellende ten gevolge van de economische crisis, gebrek aan ideeën of talent is er allesbehalve. Extraño is intieme cinema op zijn allerbest. Hoofdpersoon is de ongeveer veertigjarige Axel, een arts die zijn beroep niet meer uitoefent - waarom wordt niet geheel duidelijk. Hij woont tijdelijk bij zijn zuster en haar kinderen. Hij doet niet veel, leeft een beetje tussen de levenden en hun spullen. Op een dag ontmoet hij een jonge, zwangere vrouw. Er ontstaat een relatie, een soort van liefde, en ze gaan samenwonen, als drijfhout dat tijdelijk bij elkaar aanklampt. Maar Axels bewegingen zijn twijfelend. Hij gaat op bezoek bij een liefde van vroeger. Santiago Loza creëert in zijn eerste lange speelfilm een enorme intensiteit door het prachtige camerawerk van Willi Behnisch, de belichting, de ontroerende soundtrack en niet in de laatste plaats het emotioneel precieze en ingehouden acteren: Julio Chávez in de hoofdrol is werkelijk groots. Loza slaagt kortom glorieus in zijn opzet een bescheiden film te maken over dingen die niet zichtbaar zijn of lijken in een mensenleven, maar die wel diep doorvoeld worden. Zoals de makers zeggen: `Dit is een film van voorzichtige woorden, van een breekbare stilte.'