Als geen andere filmmaker is Lav Diaz betrokken bij het lijden van de bevolking van de Filippijnen, met zijn geschiedenis van kolonialisme, corruptie en armoede. Een filosofisch drama over de psychologische effecten van onrecht en willekeur. Twee arme arbeiders verlaten de stad op zoek naar een schat.
Weinig filmmakers maken films zo lang als die van Lav Diaz. Zes uur is binnen zijn oeuvre niet eens lang. Hij heeft films op zijn naam staan met de dubbele lengte. Al helemaal weinig filmmakers zullen een eenmaal gemaakte film opnieuw willen draaien. Toch is dat hier het geval. Lav Diaz draaide een eerste versie van Florentina Hubaldo, CTE in 2009. Eenmaal in het bezit van een HD-camera besloot hij de film opnieuw te draaien. Weer zo’n lange film. Weer naar verre onherbergzame locaties. Het zegt veel over de gedrevenheid van deze filmmaker die het zichzelf niet gemakkelijk maakt bij het vertellen van zijn epische sociale drama's.
Chronische traumatische encefalopathie (CTE) is een voortschrijdende degeneratieve aandoening die voorkomt bij mensen die een meervoudige hersenschudding hebben opgelopen of een andere vorm van hoofdletsel. Een bepaalde vorm van de aandoening, dementia pugilistica (DP), komt vaak voor bij boksers.
Mensen die aan CTE lijden, kunnen symptomen van dementie hebben zoals geheugenverlies, agressie, verwardheid en depressie. Deze kunnen zich al enkele maanden na het opgelopen hoofdletsel voordoen, maar soms pas tientallen jaren later.
Programmer Note door Gertjan Zuilhof:
Lav Diaz in Rotterdam: Florentina Hubaldo, CTE: 300' x 2 = 600' + Century, 355' x 2 = 710' + Butterflies: 58' x 3 = 174' + Melancholia: 480' x 3 = 1440' + Purgatorio: 16' x 2 = 32' + Encantos: 540' x 2 = 1080' + Heremias book 1': 540' x 1 = 540' + When the Rain Ended: 7' x 2 = 14' + Evolution: 630' x 2 =1260'. Totaal: 5850 : 60 = 97,50 uur.
Ja, ik heb het maar eens opgeteld. Na de vertoning van Florentina Hubaldo, CTE heeft het festival bijna honderd uur Lav Diaz vertoond. Lav Diaz is de meester van de lange film, wat mooier in het Frans film fleuve heet, en we hebben sinds zijn meesterwerk Evolution of a Philippine Family (2005) zijn werk op de voet gevolgd. Of, om de Franse metafoor door te zetten, we zijn met hem stroomafwaarts de rivier afgedreven.
Er is heel veel over het werk van Lav Diaz te zeggen. Het zijn rijke vertellingen die zijn ingebed in een complexe sociaal-politieke en geografische geschiedenis, maar het zijn ook gewoon lange tot zeer lange films die een bepaalde fysieke volharding van de kijker vragen.
Ik laat me graag in de volle lengte en duur door de films meevoeren, maar dat wil niet zeggen dat ik niet soms een moment wegdommel. Zo zag ik - ik denk in 2006 - de ruwe versie van Heremias op het Filippijnse vakantie-eiland Boracay. Het Cinemanila festival had de gewoonte workshops op het eiland te organiseren en Lav Diaz zou zijn laatste majestueuze werk 's nachts in de openlucht op het beroemde witte strand vertonen. Dat wilde ik niet missen. Om technische redenen werd de vertoning naar binnen verplaatst en aan het einde van de film waren Lav Diaz's producente, hij en ikzelf de enige toeschouwers. 'Last-man-standing,' zei Lav over mij de volgende dag tegen de directeur van Cinemanila, wat niet echt waar was. Tijdens de aftiteling werd ik door de meester wakker geschud zodat ik het HBF-logo nog kon zien.