Twee mannen lijken zich dood te vervelen in een ranzige, bloedhete hotelkamer. Ze lezen Dostojevski en filmen wat met een videocameraatje. Maar ze zitten er niet zomaar. Een onvoorspelbare en uitmuntende karakterstudie, en een tragische politieke thriller.
De onafhankelijke Koreaanse speelfilm Spying Cam is vooral een intrigerende karakterstudie, of beter gezegd, een studie naar wat er gebeurt als je twee uiteenlopende, conflicterende karakters bij elkaar zet in een bloedhete, kale hotelkamer waar ze niet uit mogen. Van de twee is de oudste een jaar of dertig, macho, dominant, geneigd tot geweld en bewapend met een pistool en een mobiele telefoon. De ander, begin twintig, is goed opgeleid, intellectueel zelfs, en duidelijk de onderdanige van de twee. Als voornaamste attributen heeft hij Dostojevski's Schuld en Boete bij zich (wat een bron wordt van een zeer leerzaam rollenspel) en de Sony-videocamera uit de titel. Verder doden de twee de tijd met het bekijken van de amoureuze ontwikkelingen in de aangrenzende kamer door een gaatje in de muur. De schoonmaakster en de bewoners van de aangrenzende kamer veronderstellen dat de twee mannen homo's zijn, maar in werkelijkheid is de ene een politieagent en de ander een student die 'beschermd' wordt. De twee, briljant gespeeld door twee onbekende acteurs, wachten op instructies die via de mobiele telefoon moeten komen. Pas als het winter wordt, komt er verandering. De ontknoping, die hier niet verklapt mag worden, stelt het voorafgaande in een verrassend en verontrustend politiek daglicht. Vooral de schijnbare vriendschappelijkheid en de onontkoombaarheid waarmee het noodlot zich voltrekt, is huiveringwekkend. (GT)