Poëtische observaties op een klein plaatsje aan de kust van Mauretanië, een transitplek waar mensen wachten op het geluk. Op het raakvlak van ontworteling, melancholie en sereniteit.
In Mali worden huizen die slechts gebouwd zijn voor tijdelijke bewoning h eremakono genoemd: zij ‘wachten op geluk’. Aan de kust van Mauretanië ligt Nouadhibou, een klein plaatsje vol heremakono. Het is een transithaven van waaruit Afrikanen uit verschillende landen de sprong naar het rijke Europa hopen te maken. Voordat ze aan de reis beginnen, proberen ze nog wat geld te verdienen op deze plek waar elk thuisgevoel ontbreekt.
In Waiting for Happiness komt Abdallah, een jonge Malinees van Mauretaanse afkomst, in Nouadhibou aan om er na een tijdelijk verblijf afscheid te nemen van zijn moeder. Hij spreekt de taal niet en interesseert zich nauwelijks voor de plaatselijke festiviteiten en gebruiken. Hoewel in gedachten al in het hoge Noorden, raakt hij gaandeweg toch gefascineerd door enkele bewoners van Nouadhibou, zoals Nana, de sensuele jonge buurvrouw, en Makan, net als Abdallah een gelukszoeker.
Aangekomen in het winderige kuststadje dat zich op de grens van woestijn en oceaan bevindt, lijkt alles mogelijk maar is niets zeker. Gespeeld door een niet-professionele cast vormen geïmproviseerde scènes de basis voor Sissako’s poëtische en rustige bespiegelingen, die nooit een absoluut standpunt innemen, maar des te meer suggestieve kracht bezitten.