Kotoko   SP-2012 

Tsukamoto heeft bijna ondraaglijke films op zijn geweten als Tetsuo II: Body Hammer en Tokyo Fist. Niet vrij van geweld, om het zacht uit te drukken. Deze film is niet minder ondraaglijk, maar hier is het geweld psychologisch. Of eigenlijk psychiatrisch. Minder geschikt voor jonge moeders.

Kotoko is een verwarde, alleenstaande moeder die overal angstaanjagende mensen en situaties ziet. Alleen door te zingen kan ze haar angsten enigszins bezweren. Omdat ze vreest haar baby te bezeren tijdens psychotische nachtmerries, snijdt ze zichzelf als bewijs dat ze de werkelijkheid nog ervaart. Tijdens een van haar waanmomenten staat ze op het dak, met haar hulpeloze kind in haar armen. Wat als ze loslaat? Het duurt niet lang eer ze haar kind noodgedwongen moet afstaan. Kotoko’s crises monden, tijdens haar omgang met een schrijver, steeds vaker uit in gewelddadige scènes waarbij steeds de vraag rijst of dit werkelijkheid is, of een van haar gruwelijke hersenspinsels.
Deze psychologische, gekmakende horror past met thema’s als vervreemding en controleverlies helemaal in het straatje van de Japanse cultregisseur Tsukamoto (Tetsuo). Hoewel het bewust chaotisch gefilmde drama niet voor tere zielen bedoeld is, is Kotoko - met de ijzersterke Japanse singer-songwriter Cocco in de titelrol -, naast ijzingwekkend eng, eveneens hartverscheurend tragisch.

Programmer Note door Gertjan Zuilhof:

Het bijna ondraaglijke beeld van een psychotische jonge vrouw. Ver voor het einde voelt de film al aan als klassiek. Hij laat zich ook alleen met echte klassieke films vergelijken. Films in de orde van Repulsion van Polanski of Realm of the Senses van Oshima. Iets heel zeldzaams in de huidige cinema.
De film is geheel gemaakt rond één bijzondere persoonlijkheid. Je kunt het geen actrice noemen. Cocco, de Japanse singer-songwriter, is alomtegenwoordig in de film. Zingend en al. Filmmaker Tsukamoto speelt ook een rol in de film, maar zelfs hij staat in dienst van zijn grillige en hysterische centrale figuur.
Cocco/Kotoko is de waanzinnige vrouw. De film is in die zin een psychologische horrorfilm en de horror is feitelijk enger dan die in een genrefilm. De psychologie, de waanzin, wordt door Cocco uiterst fysiek gespeeld en je gelooft eigenlijk dat ze het beleeft. Eerder dan goed gespeeld is het goed gedaan. Heel goed gedaan.