Een besloten Parijs bordeel, begin 20ste eeuw. Het gezicht van een prostituee, verminkt door een klant, vertoont een tragische glimlach. Rond deze vrouw leven de andere meisjes, met hun rivaliteit, jaloezie, verdriet en plezier. Een ongekende visuele rijkdom van weelderige decors en kostuums.
Het fin de siècle dringt rond 1900 door tot het dure Parijse bordeel van Madame Marie-France en haar welgestelde en soms excentrieke klanten (waarin de oplettende kijker een enkele Franse filmmaker zal herkennen). De rijke aankleding en het uitgelezen gezelschap jonge vrouwen suggereren een cocon van tijdloos plezier waar de buitenwereld niet bestaat. Maar ook madame moet de huur betalen en zelfs binnen deze muren komt het einde van een tijdperk in zicht.
Bertrand Bonello wilde deze besloten wereld vooral laten zien vanuit het standpunt van de prostituees. Belangrijker dan het werk met de mannen zijn de meer alledaagse kanten van het vak - de vermoeidheid, de wasbeurten na afloop, de angst voor ziektes. Bonello toont de onderlinge camaraderie, het roddelen over de klanten en de hoop die de vrouwen koesteren om ooit hun schuld aan madame te kunnen aflossen. Tragisch is de prostituee die door een klant is verminkt en nu een litteken heeft in de vorm van een wrede glimlach - door Bonello ontleend aan The Man Who Laughs (Paul Leni, 1928) naar de roman van Victor Hugo.
Ik vond deze film een prachtige kijkfilm. Als zaalwachter viel ik er pas na meer dan een half uur in en ik had helemaal niet de intentie om lang te blijven zitten. Maar.. De film bleef me wel boeien.
Ik vond de muziek helemaal niet slecht. En muziek uit de jaren 70 of 80 te laten horen bij een historische film is al eerder vertoond. Zie maar de film Marie Antoinette over de laatste koningin van Frankrijk. Hier werd ook moderne muziek ten gehore gebracht, gelijk al bij de introductie van de film.
Het leek toch echt of de dames van lichte zeden tijdens een wat verdrietige dans met elkaar (na een droevige gebeurtenis) toch wel heel erg in de maat dansten. Net of ze op de muziek dansten die zij ook hoorden....
|
|
Webrecensie van GJK op 04 februari 02:17
|
|
Meld review als ongepast
|
Ik heb op zich niets tegen films die hun tijd ver vooruit zijn, maar om nou jaren 70 muziek te plaatsen in een 19de eeuws bordeel gaat mij wat ver. Over de jaren 70 gesproken, de picknick maakt duidelijk wat deze film wat mij betreft ontbeert: de sensualiteit van een vrouw als Eva. Niet dat er in deze film geen mooie vrouwen te bewonderen zijn, maar ik verliet de zaal toch wel een beetje met het gevoel alsof ik het bed had gedeeld met dames wier opwinding toch wel enigszins geveinsd op mij was overkwam, een cliche dat in de film overigens smaakvol wordt vermeden.
Al met al heb ik meer genoten van de bordeel-serie die destijds door de commercieelen werd uitgezonden. Echte meiden in een echt bordeel met echte klanten. Hun omgang met elkaar, met de klanten en met de dagelijkse beslommeringen kwam heel wat natuurlijker op me over en daarmee vergeleken is deze film geen bordeel-werk maar broddelwerk (een enkel lichtpuntje daargelaten). Volgende keer toch maar weer liever een Brisseau.
|
|
Webrecensie van Erik op 03 februari 01:42
|
|
Meld review als ongepast
|
|
Om 10.00 in de ochtend deze film over een bordeel vd vorige eeuw gezien. Mannen behagen, mooi zijn, fantasie vervullen, eindeloze saaie verhalen aanhoren, geslachtsziekten oplopen (en eraan sterven), onzekere toekomst hebben,drugsverslaving om het allemaal nog te kunnen bolwerken, strenge regels vd madam en de vreselijke vijand "ouderdom'. Alles licht, teder en suggestief gebracht, maar de realiteit weten wij is keihard. Mooie muziek 'Nights in white satin'.
|
|
Webrecensie van Aruna Jagesar op 03 februari 00:49
|
|
Meld review als ongepast
|