Deze eerste wat groter opgezette film over de Algerijnse Onafhankelijkheidsoorlog sinds de jaren zeventig doorbreekt een aantal taboes over het optreden van het Franse leger. Een prima prestatie met een 'poten-in-de-modder uitstraling' die niet zo goed viel in Frankrijk.
Zomer 1959: een luitenant arriveert op zijn post diep in Kabilië en treft daar een enigszins verlopen, potentieel losgeslagen legereenheid aan - kameraden die al meer dan genoeg hebben gezien en gedaan. Deze eerste wat groter opgezette film over de Algerijnse Onafhankelijkheidsoorlog sinds de jaren zeventig laat zaken zien, en stelt ze ter discussie, waar zelfs de stoutmoediger werken uit militante alternatieve kringen, zoals René Vautiers Avoir vingt ans dans les Aurès (1972), vaak alleen maar op durfden te zinspelen: het gebruik van napalm, de achteloze houding tegen over massamoorden, et cetera. Het gaat er zo smerig aan toe dat sommige Franse soldaten zichzelf in een uiterst verontrustend licht gaan zien: in hun minachting voor menselijk leven lijken ze even erg als de nazi's. Een tamelijk opzienbarende film, die echter weinig belangstelling kreeg toen hij in Frankrijk werd uitgebracht. Misschien kwam dat door zijn uitstraling als ‘met-je-poten-in-de-modder cinema’.