De historische Kaspar Hauser krijgt een update voor de 21ste eeuw: in deze surrealistische post-western, in fraai zwart-wit, spoelt Kaspar aan op een desolate mediterrane kust, waar men van hem een dance-dj wil maken. Met muziek van Vitalic en met Vincent Gallo in een dubbelrol als sheriff en pusher.
Vincent Gallo speelt een dubbele hoofdrol in de Italiaanse versie van de legende van Kaspar Hauser, een mysterieuze jongen die in 1828 opdook in de straten van Neurenberg en nauwelijks kon spreken. Zijn (volgens sommigen koninklijke) afkomst en geschiedenis konden nooit verklaard worden.
In deze absurdistische versie van regisseur Davide Manuli spoelt de in trainingsbroek en koptelefoon gehulde Kaspar Hauser aan op het strand van een praktisch onbewoond eilandje, waar hij wordt gevonden en als de verlosser opgenomen door de ook als dj optredende The Sheriff (Gallo). The Duchess, die heerst over de piepkleine gemeenschap op het eiland, voelt zich bedreigd door de blonde jongen en stuurt The Pusher (wederom Gallo) erop uit om de zaken te regelen. In korte hoofdstukjes, die steeds bestaan uit één lange take, met minimale, vervreemdende dialogen, wordt het verhaal van Hauser verteld. Alles speelt zich af in zwart-wit, tegen de sobere achtergrond van verlaten stranden en dorpen, ondersteund door de stuwende ritmes van Vitalic.
Volgens de directeur één van zijn favorieten vanwege onder meer de vele cinematografische verwijzingen. Maar dat maakte niet zoveel goed. Misschien een beetje Fellini en wat neorealistisch landschap. Van de eigen draai die de film geeft aan archetypes was de Amerikaanse cowboy eentje die ik graag mysterieus had zien verdwijnen. Bijvoorbeeld door zijn alter ego, ook gespeeld door Vincent Gallo. Gelukkig is er dan nog altijd de typisch Italiaanse humor in spaarzame scènes als met de priester die de ‘buitenaardse’ gast als een reliek ophemelt of de scène waarin de titel van Kasper’s biografie “Ik wil net als mijn vader een ridder te paard worden” van mond tot mond gaat tot uiteindelijk "Ik ben een paard".
Eigenlijk is de trailer met overvliegende ufo's en de aanstekelijke electro track nog het beste gelukt. Maar wat hebben Italianen toch met aliens? In ieder geval leent het zich goed voor fijne Italiaanse humor. Zie daar de film L’Ultimo terrestre, met ook goede muziek maar met een net iets onderhoudender verhaal.
|
|
Webrecensie van mupo op 02 februari 12:05
|
|
Meld review als ongepast
|