In dit werk speelt het licht in al zijn verschijningsvormen een bijzondere rol; het lijkt alsof de loop der dingen erdoor wordt beïnvloed.
Venema weet met een bijzonder gevoel voor tijd en ruimte een magische, bijna verstilde wereld te creëren. We volgen de hoofdpersoon dicht op de huid in een labyrint van gangen, trappen en kamers. Hier stuit hij op een oude man die stil in een stoel voor zich uit staart. Iets lijkt het verloop van de gebeurtenissen in de weg te zitten.