In deze egodocumentaire keert regisseur Astrid Bussink terug naar Enschede, de stad waaruit ze op de dag van de vuurwerkramp in 2000 vertrok. Ze betrekt een appartement met uitzicht op het herdenkingsmonument en probeert met de ramp in het reine te komen.
In de egodocumentaire Mijn Enschede keert documentairemaker Astrid Bussink terug naar de stad waar ze aan de kunstacademie studeerde en waaruit ze op 13 mei 2000 zou verhuizen - de dag van de vuurwerkramp. Bussink, van wie De verloren kolonie in 2008 in Rotterdam te zien was, betrekt een appartement met uitzicht op het herdenkingsmonument en probeert met de ramp in het reine te komen. Ze vult de ruimte met foto- en videobeelden van de ramp, te beginnen met haar eigen foto's van de smeulende resten van haar huis. Ze spreekt met slachtoffers en met de familie van de uiteindelijk vrijgesproken verdachte André de Vries. Ze benadert complottheoretici en de twee verbeten rechercheurs die op eigen houtje het in hun ogen afgeraffelde onderzoek voortzetten. Meer en meer raakt Bussink zelf verstrikt in de uiteenlopende theorieën.