Twee structuralistische meesterwerkjes voor de prijs van één. De filmmaker legde 27 jaar geleden in zestig strakke opnamen van elk één minuut de veranderingen in zijn geboortestreek Milwaukee vast. Vorig jaar deed hij hetzelfde nog een keer. Hier samen in een voorstelling als een reis in de tijd.
Tweede film van 16mm-meester Benning in dit programma. Zowel deze film als de landschapsfilm (of beter luchtschapsfilm) Ten Skies zijn streng formeel van opzet. Ten Skies bestaat uit tien opnamen van tien minuten en One Way Boogie Woogie / 27 years later bestaat uit (tweemaal) zestig opnamen van zestig seconden. Maar de films ogen zeer verschillend. De blik omhoog naar de wolken in Ten Skies geeft een heel andere aanblik dan de lelijke, maar dierbare, industriële landschappen van One Way Boogie Woogie / 27 years later .
Benning draaide zijn eerste One Way Boogie Woogie in 1977. Hij wilde de teloorgang van het industriële landschap in zijn geboortestreek Milwaukee vastleggen. Zevenentwintig jaar later draaide hij, zoals hij het zelf zegt, dezelfde film nog eens. Dezelfde shots van één minuut, van dezelfde locatie en liefst met dezelfde figuranten. Zo ontstond er een bijzondere tweelingfilm, die de verandering van een plaats in de tijd registreert. Naast humoristische momenten, overheerst de onontkoombaarheid van de sluipende vernietiging die vooruitgang heet. Omdat Benning de tweede film op een ander, meer helder filmmateriaal draaide, wordt de sprong in de tijd nog sterker voelbaar. Verder gebruikte hij dezelfde geluidsband, een vervreemdend effect dat de verloren tijd als het ware hoorbaar maakt.
Wie denkt dat remakes fantasieloze commerciële fenomenen zijn, zal na deze film begrijpen dat het ook een experimenteel genre met een grote essayistische toekomstmogelijkheden kan zijn. ( GjZ )