Vader is een zuipschuit, moeder is sterk, de tienerdochter Françoise houdt van haar neefje en in het tuinhuis woont een aantrekkelijke Arabier. In een gecontroleerde visuele stijl met lyrische momenten worden de melodramatische elementen van het verhaal binnen de perken gehouden door afstandelijk camerawerk en uitstekende vertolkingen.
De familie die het onderwerp is van Laurent Achards film is tamelijk melodramatisch van aard: vader is een zuipschuit, moeder een sterke, vastberaden en krachtdadige tante. De rusteloze tienerdochter Françoise houdt van haar neefje Bernard - een goed excuus om bij haar ouders en haar broertje Julien te blijven, onderwijl dromend van een toekomst met meer muziek erin, een bestemming die past bij haar zestien jaren en haar tieneridolen. In het tuinhuisje woont een sexy Arabier die de klusjes in huis opknapt. Dan komt na lange afwezigheid de nogal opgefokte oudste dochter Sonia thuis, die alle details van de getroubleerde familiegeschiedenis komt oprakelen.Achard vertelt dit verhaal in een gecontroleerde visuele stijl die weliswaar lyrische momenten kent, maar over de hele linie houdt hij de melodramatische elementen van het verhaal binnen de perken door afstandelijk camerawerk, daarbij geholpen door de uitstekende vertolking van de 'off-beat' personages. Met Plus qu'hier, moins que demain vervolgt Achard zijn reflecties over de familie uit zijn korte films: hoe kunnen we onze eigen toekomst met die van onze naasten en dierbaarsten verbinden, om zo een gemeenschappelijke geschiedenis te maken, of om te worden wat we diep van binnen zijn, zonder 'de onzen' te verraden.