Michael Fassbender en Carey Mulligan schitteren in McQueens tweede, opnieuw oogstrelende en zeer fysieke speelfilm, als een succesvolle, maar seksverslaafde dertiger en zijn zus, die onverwachts bij hem op de stoep staat. Langzaam ontrafelt zich hun verleden, met desastreuze gevolgen.
De kale gevangeniscel van IRA-lid Bobby Sands uit Hunger is in Steve McQueens tweede speelfilm Shame ingeruild voor de even verstikkende ruimte in het hoofd van New Yorker Brandon Sullivan, opnieuw een opvallende rol van Michael Fassbender.
Sullivans bestaan draait om seks: met hoeren, via de telefoon, met collega's of met vrouwen die hij oppikt in de clubs van een steriel blauw Manhattan, Sullivans persoonlijke laboratorium. Die dagelijkse routine van emotieloze seks raakt verstoord wanneer Sullivans jongere zus Sissy bij hem intrekt. Langzaam dringen de schaduwen binnen van een verleden dat beiden verwond heeft. Maar waar Sissy haar destructieve neigingen naar binnen richt en zich door de wereld laat overweldigen, houdt Sullivan die op afstand.
Net als in Hunger gebruikt McQueen weinig woorden. Shame is even fysiek en uitgekleed als Hunger, evenzeer gericht op texturen en geluiden die de ruimte van de cel zichtbaar maken. Ironisch genoeg is het hier de totale vrijheid in de vorm van het ongebreidelde consumeren van lichamen waarmee Sullivan die gevangenis zelf creëert.
Mooe film! Film toont maar weer eens dat je zuinig moet zijn op je zus als je er maar één hebt. Als je die kwijt bent is het te laat.
Mijn zus was de dag tevoren van de vertoning van de film, maar dan (al weer) 2 jaar geleden overleden aan een ziekte. Ik mis haar nog steeds.
|
|
Webrecensie van GJK op 02 februari 00:15
|
|
Meld review als ongepast
|