De oorzaak van het hoge slachtoffertal onder scholieren na de aardbeving in Sichuan lag bij corrupte bouwers en ambtenaren. Dat zou onder het puin zijn gebleven zonder moedige onderzoekers als Ai Weiwei. De film laat ook zien dat Ai zijn moed bijna met de dood moest bekopen. Vertoond in combinatie met Ordos 100.
So Sorry, genoemd naar de tentoonstelling in 2009 in München, toont hoe de gespannen verhouding tussen kunstenaar Ai Weiwei en de Chinese overheid is begonnen. De film is een vervolg op Disturbing the Peace, waarin Ai Weiwei naar Chengdu reist om te getuigen in het proces van burgerrechtenactivist Tan Zuoren. Tan stelde de corrupte bouwpraktijken aan de kaak, die leidden tot ondeugdelijke en levensgevaarlijke bouwwerken. So Sorry toont de poging van Ai Weiwei's studio om de studenten te identificeren die omkwamen tijdens de aardbeving in Sichuan als gevolg van deze praktijken. Dit leidde tot een confrontatie tussen Ai Weiwei en de politie van Chengdu. Na in elkaar geslagen te zijn door de politie reisde Ai Weiwei naar München om zijn tentoonstelling in het Haus der Kunst in te richten. De afranseling veroorzaakte een hersenbloeding, waarna een spoedoperatie volgde. Het conflict tussen Ai Weiwei en de Chinese overheid was geboren (Ai Weiwei Studio).
Programmer Note door Gertjan Zuilhof:
'Als dat maar goed gaat', denk je vaak als je ziet hoe Ai Weiwei de confrontatie zoekt met de politie die hem meestal zonder uniform in de gaten houdt. Het is bijna een ritueel en het gaat als volgt. Ai Weiwei of iemand uit zijn omgeving neemt een verdachte auto waar, met iemand die hem observeert. Bijna iedere Chinees zou de situatie negeren, maar Ai Weiwei stapt resoluut op de auto af, sommeert dat het raam naar beneden moet en vraagt de bestuurder naar zijn identiteit. De verblufte politie in burger stamelt wat terug en rijdt dan weg, maar niet altijd. Het kan ook gebeuren dat Ai Weiwei de spion persoonlijk naar het dichtsbijzijnde politiebureau brengt.
En het gaat niet altijd goed. Een meer hardhandige confrontatie was te zien in Breaking the Peace (of beter: the horen, want het was nacht en donker) en het wordt hier weer herhaald, want de gevolgen van de klappen die hij toen kreeg bleken pas later. Terwijl hij een tentoonstelling in München maakt (So Sorry, zoals de titel van deze film) krijgt Ai Weiwei een hersenbloeding en wordt hij met spoed geopereerd. Zijn team vreest voor zijn leven.
De opnamen in het ziekenhuis zijn zeer emotionerend en tonen de rebelse kunstenaar in al zijn grootsheid. Vlak voor de operatie belt hij rustig en analyserend naar China en als hij bij is maakt hij grapjes over het Duitse eten en maakt hij een fotoserie van zijn verbonden hoofd voor zijn internetblog. De strijd gaat (meteen) door.