Het naoorlogse Vietnam lag vol met mijnen. Niet iedereen wilde zijn leven wagen met opruimen, maar Tai had weinig keus. Als voormalige soldaat van de vijand krijgt hij geen werk en hij heeft twee gezinnen te onderhouden. Met ware doodsverachting slaat hij aan het demonteren.
Het heeft Tai in het leven niet meegezeten. Als soldaat stond hij aan de kant van de verliezers in de Vietnamoorlog, die toch ook een burgeroorlog was. Ook na een heropvoedingskamp bleef hij een paria in de naoorlogse communistische samenleving. Uitgesloten van gewoon werk houdt hij zich in leven met het bij elkaar zoeken van schroot, meestal oud militair materiaal als granaatscherven en prikkeldraad. Hij kan er nauwelijks zijn gezin van onderhouden, en het geval wil dat hij twee gezinnen te onderhouden heeft. Door de oorlog van zijn vrouw gescheiden begon hij met een andere vrouw een nieuw gezin. Hij neemt de verantwoordelijkheid voor beide gelaten op zich, al leeft hij feitelijk op de rand van de hongerdood. Van een man die tijdens de oorlog aan de andere kant vocht leert hij hoe je bommen onschadelijk kunt maken. Een gevaarlijke, bijna suïcidale klus, maar door zijn doodsverachting is Tai vanaf dat moment in staat om zich te bedruipen.
Bui Thac Chuyen maakte eerder de documentaire Tay dao dat (The Digger) over hetzelfde, dus waargebeurde, onderwerp. In zijn vorm sluit de film aan bij de betere klassieke oorlogsfilms waarvan er om begrijpelijke redenen zovele zijn gemaakt in Vietnam. Maar het verhaal over een op de rand van zelfmoord levende bigamist die fout was in de oorlog, is binnen de Vietnamese verhoudingen zeer vernieuwend. (GjZ)