Sudoeste   TG-2012 

Nunes' debuut voert de kijker in adembenemend mooi zwart-wit en cinemascope mee naar een magisch Braziliaans kustdorpje. Hoofdpersoon is Clarice: ze sterft en wordt geboren, ze zwiert op de draaimolen en flirt erop los - en dat allemaal in één dag. Om haar heen voltrekt het leven zich in het bekende, alledaagse tempo.

De trage, laterale zwart-witshots en repetitieve achtergrondgeluiden van Eduardo Nunes' speelfilmdebuut Sudoeste roepen onvermijdelijk het werk van Béla Tarr in herinnering. Maar waar Tarr die stijl gebruikt om de realiteit open te breken, kiest Nunes (1969) voor een magischer benadering met deze Braziliaanse parabel over een vrouw die in één dag haar leven doorloopt.
Dat Sudoeste het domein van het fantastische betreedt, blijkt al meteen uit de titel, want het zuidwesten van Brazilië bestaat helemaal niet - althans niet officieel. Het is een gebied voorbij de grenzen van het zichtbare. De meeste personages beleven de dag die komen gaat als alle andere, ook al overlijdt in de vroege ochtenduren de nog jonge, zwangere Clarice in een herberg. In de uren die volgen, verschijnt een andere Clarice: eerst als baby, dan als meisje, dan als tiener en ten slotte als volwassen vrouw. Onder de blakende zon verandert zij van het ene in het andere personage.
Het contrast tussen die radicale overgangen en het lome tempo doet de kijker zoeken naar houvast. Nunes, die met zijn korte films verschillende prijzen won, verwijst met deze dromerige, maar ook pijnlijke en tragische geschiedenis naar christelijke en magische verhalen. Maar uiteindelijk is er geen sluitende logica - alleen het raadsel van tijd en leven.