1963, een jaar in het leven van een kleine crimineel. Deze abstracte misdaadfilm verkent de grenzen van het genre, met beelden uit comics en reclames en oude geluiden. Een bijzondere collage, waarvan de achterliggende gedachte - beelden gebruiken is hetzelfde als stelen - zeer actueel is.
In de woorden van maker Lewis Klahr zelf is zijn eerste lange film The Pettifogger 'een abstracte misdaadfilm die een zintuiglijke ontdekkingstocht biedt door de kwaadaardigheid van ongebreideld kapitalisme'. Het leven van de 'pettifogger', een kleine crimineel in de vroege jaren zestig, is aan het instorten dankzij zijn hebzucht, zijn calculerende aard en zijn zwakte voor het kaarten om geld. Hoe verder hij heen raakt, hoe vager en enigmatischer ook het verhaal wordt.
De vorm is dezelfde die Klahr de afgelopen decennia ontwikkelde in zijn gerenommeerde korte films: bewegende collages van gevonden beelden, afgezet tegen een even eclectisch samengestelde geluidsband.
De variatie aan gebruikte materialen is enorm: niet alleen de strips in Lichtenstein-stijl waaruit de hoofdfiguur afkomstig is, maar ook speelkaarten, pokermarkers en gehavende originele foto's. De vele beeldherhalingen, flitsende lichten en verbijsterende shots maken het hypnotiserende effect compleet.
|
Wat een belediging voor het publiek. Mensen liepen dan ook gedurende de hele film weg. Zelf ben ik gelukkig enkele keren in slaap gevallen. Deze film moet je echt NIET zien. Als het al een film te noemen is. Volgende keer toch beter opletten waar ik naar toe ga.
|
|
Webrecensie van Jopie Space op 04 februari 19:55
|
|
Meld review als ongepast
|