Zeven jaar na Divine Intervention (2002, speciale juryprijs in Cannes) is Elia Suleiman terug met The Time That Remains. Nu spiegelt hij in een mix van slapstick, biografie en fictie de tegengestelde morele ontwikkeling die zijn vader en hij doormaakten in het Palestijns-Israëlische conflict.
Zeven jaar na Divine Intervention (2002), de film die hem in Cannes een speciale juryprijs opleverde, is Elia Suleiman terug met The Time That Remains. Niemand weet de slapstick van het leven in Israël, met zijn verstoorde verhoudingen tussen Israëliërs en Palestijnen, beter te vangen dan Suleiman. Hij baseerde de film op dagboeken die zijn vader schreef op zijn sterfbed in Nazareth. Zoals altijd speelt Suleiman zichzelf en registreert zijn camera zonder commentaar de bizarre onderlinge misverstanden en pesterijen van de verschillende bevolkingsgroepen. In deze film spiegelt hij de morele en intellectuele routes die hij en zijn vader tijdens hun leven aflegden. Zijn vader begon als Palestijns verzetsheld tijdens de Israëlische onafhankelijkheidsoorlog van 1948, maar verloor later elke wil tot protest. De zoon legde zich aanvankelijk neer bij de politieke situatie maar koos later voor activisme, voordat hij tenslotte als filmmaker besloot tot een meer kritische, observerende houding van het conflict.