Een Thaise filmmaker vroeg een Afrikaanse filmmaker om een korte speelfilm te maken. Het proces werd gedocumenteerd en in de film opgenomen. Een film over de magie van het filmmaken, maar ook een film met een imposante magiër.
De jonge Thaise kunstenaar en filmmaker Jakrawal Nilthamrong bedacht voor zijn bijdrage aan het Forget Africa-programma een bijzondere vorm. Zijn film moest een mengeling van documentaire en fictie worden, maar ook voor het documentairegedeelte schreef hij een plan. Nog voor hij naar Zambia vertrok, waar hij de film zou maken, benaderde hij drie jonge Zambiaanse regisseurs. Alle drie vroeg hij een plan voor een korte film te bedenken. In Zambia hield Nilthamrong audities en koos hij een van de projecten uit, die vervolgens ook daadwerkelijk gemaakt werd. Het hele proces - ook de audities en de latere productiebesprekingen en repetities - werd op film vastgelegd. De film is zo als het ware zijn eigen ‘making of’.
De regisseur ter plaatse werd Watson Mututa, die een verhaal voorstelde over een vader die voor zijn stervende zoontje de hulp inroept van een man die met geesten danst. Na een ritueel vertelt de danser dat de jongen naar een grote waterval moet worden gebracht. Hij zal dan kunnen overleven in een andere vorm.
De documentaire- en fictiebeelden zijn door elkaar gemonteerd; de film begint met fictie, om pas later duidelijk te maken in welke feitelijke context dit eigenlijk thuishoort. Nilthamrong presenteert zijn bijzondere werkwijze ook nog in een bijzondere en complexe vorm. En in vaak overrompelende beelden. Magische Afrikaanse beelden.