Ervaren documentairemaker raakt betrokken bij het lot van (de kinderen van) een familie, die probeert te overleven in hun in elkaar geflanste krot tussen de oprukkende bouwputten en hijskranen van Peking. Welke keuzes zijn er voor de tienerkinderen?
‘When the bough breaks, the cradle will fall, and down will come baby, cradle and all’. Aan dit vermanende wiegelied ontleende Ji Dan, een van de belangrijkste vrouwelijke filmmakers in China, de titel van haar soms verbijsterende, nieuwe film. In 2004 ontmoette ze op een school voor migrantenkinderen in Beijng vier kinderen uit één familie. De kinderen, tussen de 10 en 19 jaar, woonden met hun ouders in een vervallen krot, het leergeld werd door de school betaald.
In 2009, als ze begint met filmen, is die situatie veranderd: er zijn nu nog drie kinderen, en te midden van alle economische bedrijvigheid, worden deze geconfronteerd met de beperkte keuzes die het leven hen biedt. Op haar beurt wordt de filmmaakster geconfronteerd met de kloof die tussen haar en de laagste klasse gaapt: 'Nooit eerder was ik zo betrokken bij mijn onderwerp, en nooit eerder was ik zo ontdaan.'