De Taiwanese huwelijksmarkt kan niet zonder de voortvarende matchmaker Chen, die gespecialiseerd is in notoire vrijgezellen. Ook Wu, de maker van deze tragikomische documentaire, wordt door Chen onder handen genomen. Terwijl Wu ongeduldig afwacht, volgt ze kibbelende koppels met alledaagse ergernissen en diepere relatieproblemen.
De Taiwanese huwelijksmarkt kan niet zonder matchmaker Chen, die gespecialiseerd is in moeilijke gevallen. Ze houdt van aanpakken en vindt dat jonge vrouwen haast moeten maken, omdat ze anders niet meer aan de man komen. Ook Wu, de maker van deze tragikomische documentaire, wordt onder handen genomen door Chen. Wu heeft het gevoel dat ze de boot heeft gemist, maar Chen weet wel raad met zulke ‘hopeloze’ vrijgezellen. Haar motto: het is niet erg om te falen, als je maar weet waarom het mislukte.
Terwijl Wu ongeduldig afwacht, volgt ze enkele koppels die elkaar onder Chens supervisie hebben gevonden. Sommige stellen zijn net van hun roze wolk gevallen en kibbelen openlijk over alledaagse ergernissen. Bij anderen zitten de problemen dieper en zijn de verwijten over egoïsme en liefdeloosheid niet van de lucht. Martelend zwijgen is hun tactiek. Taiwan is met een scheidingspercentage van vijftig procent koploper in Azië - werk aan de winkel dus voor Chen.
PROGRAMMER NOTES
De documentaire is een filmgenre met beperkingen. De meeste daarvan zijn zelfopgelegd. Zo is er een notie, ja zelfs een wet, ontstaan waaraan de documentaire moet voldoen. Zo mag een documentaire niet leuk zijn en mag een documentarist niet ingrijpen in het leven voor zijn camera. De bekendste documentairefilmmaker die zich niet aan die wet houdt is Michael Moore. Hij doet leuk, ook al vindt niet iedereen hem leuk en hij bemoeit zich voortdurend met de handeling voor de camera. Volgens vrij veel mensen maakt Moore dan ook helemaal geen documentaires. Hij is meer een stand-up-comedian die het zicht op zijn onderwerp ontneemt door steeds voor de camera te gaan staan.
Ik heb gemerkt (vooral in Taiwan, maar ook daarbuiten) dat vrij veel mensen - vooral filmkenners - ook Wu Wuna's leuke film niet als een documentaire kunnen zien. De eerste reden heb ik al genoemd: de film is geestig, als een komedie (en ook ontroerend als een melodrama). En Wu Wuna overtrad ook die andere wet: ze bleef niet verborgen achter de camera. Ze komt in beeld en vraagt haar hoofdpersoon een partner voor haar te zoeken. Misschien zocht ze echt iemand, misschien deed ze het alleen voor haar film. In het laatste geval is de film helemaal geen documentaire, maar ik zie dat niet als probleem. Ik hou wel van films die zich niet aan wetten houden. En ik hou ook van Wu Wuna.
GjZ