Wat was het uitgangspunt voor deze film?
In deze film schets ik de mythologie van het ijs. Reizen naar de grens van het bekende en kijken wat daarachter ligt; dat is de drijfveer van de poolreiziger. Hij schudt zijn identiteit (tijdelijk) af en gaat op zoek naar een nieuwe horizon, en daarmee naar nieuwe duidingen van onze wereld.
Er zijn per definitie geen woorden voor of beelden van het onbekende. Daar wil ik met deze film geen einde aan maken. Voor geen goud zou ik de magie van de Arctische woestijn willen ontluisteren: ik wil die juist eren. Wat voorbij de laatste ijsberg ligt blijft verhuld door verschillende tinten wit.
Desert 79 is deel 2 uit een trilogie. Wat was je plan toen je aan de serie begon?
Natuur – dat bestaat uit bossen, bergen en ijzige zeeën. Zodra je er een uitsnede van maakt, is het cultuur. Een landschap is een projectie van een wereldbeeld op de natuur. Ieder landschap roept zijn eigen beelden en verhalen op, die van generatie op generatie worden doorgegeven. Zo ontstaan er variaties, maar de essentie blijft hetzelfde. De landschapsmythe helpt mensen hun eigen cultuur te begrijpen.
De natuur staat onder zware druk. Dat ons land straks onder water loopt, de bossen gekapt, het ijs gesmolten - veel mensen weten wel dat dit economische, geologische en de biologische gevolgen heeft. Maar realiseren ze zich ook wat de consequenties zijn voor ons gevoel van eenheid met onze omgeving, voor wie we zijn en waar we vandaan komen? Ik probeer de gedachten hierover te voeden met 3 korte films. De eerste gaat over bosmythologie (de angst te verdwalen en ontmoetingen met vreemde wezens), de tweede over het ijs (over de rand van de kenbare wereld willen kijken) en de derde film... hmmm.
Heb je anekdote over het maken van de film?
Toen Sam, onze geluidsman, onder ons zeilschip een zeehond hoorde roepen om een vrouwtje, sloop hij het dek op met microfoon en recorder. De bronstige zanger zwom om het schip en om ons het hof te maken. Het was prachtig buiten: de zon stond halverwege hemel en horizon, de gletsjer waarnaast ons zeilschip lag wierp lange schaduwen in het fjord. Het was 3 uur in de nacht.
Hoe belangrijk is het voor jou en je werk dat deze film is opgenomen in het Korte Film competitieprogramma van het IFFR ?
Heel belangrijk! Als medewerker van De Filmbank heb ik de afgelopen jaren heel duidelijk gemerkt dat een première bij een belangrijk internationaal festival wonderen doet voor de vertoningsmogelijkheden van je film. Het lijkt een keurmerk: 'goedgekeurd door de bond van filmprogrammeurs'. Je kunt daar voor of tegen zijn, maar dat verandert niets aan het feit.
Als je geen films maakt hoe breng je dan je tijd door?
Ik doe van alles op het gebied van de experimentele of kunstzinnige film: les geven, distribueren, programmeren, erover schrijven - en veel films bekijken natuurlijk.
Is er iets dat je je publiek wilt meegeven voor ze je film gaan zien?
Wat ik wil meegeven heb ik in de film gestopt.
Met welke projecten ben je verder bezig?
Dankzij een tot pinhole-camera omgebouwd fotoapparaat groeit deel 3 van de trilogie frame voor frame. Het speelt zich af op een mythologische berg. Tot nu toe hebben we opgenomen in de Alpen, de Pyreneeën en de Dolomieten. Het thema hou ik nog even geheim.