Wat was het uitgangspunt voor deze film?
De film komt voort uit verschillende gedachten en verlangens. Ten eerste wilde ik al heel lang iets doen met Cynthia Loemij. Zij is sinds 18 jaar danseres bij Rosas en ik ben altijd zeer onder de indruk geweest van haar snelheid en precisie van bewegen.
Mijn laatste film, Two Times 4'33", was gebaseerd op het beroemde 'stilte werk' van John Cage, 4'33". Hierbij stond de vraag centraal naar wat stilte in cinema betekent en vooral wat stilte doet in de ervaring van het lichaam van de toeschouwer. Het tweede deel van Two Times 4'33" is volkomen stil, terwijl de camera een langzame beweging maakt van de pianist langs het publiek dat zit te luisteren naar buiten. Verder nadenkend over wat geluid en stilte ten opzichte van beeld betekenen en hoe geluid de ruimtelijke ervaring van het beeld creëert, wilde ik iets doen met de afwezigheid van beeld en de aanwezigheid van een lichaam door middel van geluid.
En ten derde de 16mm-film zelf. De beperking van de lengte van de 16mm filmrol (drie of tien minuten), hoe dit het gebruik van tijd bij het filmen bepaalt en dus ook direct of indirect van invloed is op de ervaring van tijd in het uiteindelijke werk, is iets wat mij al langer fascineert. In dit werk wordt de lengte van elk shot bepaald door de lengte van een 16mm filmrol van 3 minuten. Die drie dingen samen staan aan de oorsprong van het idee voor Dissonant.
Heb je een anekdote over het maken van de film?
Het grootste probleem was het microfoontje, dat ik per sé op het lichaam van Cynthia wilde hebben om het geluid van haar lichaam en ademhaling goed dichtbij te hebben. Wat ik niet voorzien had was dat het microfoontje in contact kwam met haar kleding als ze bewoog, wat vreselijke storingsgeluiden gaf. Het mooie jurkje dat Cynthia zou dragen viel af omdat het te veel in contact kwam met de microfoon. We hebben toen alle hemdjes, jurkjes, rokjes die Cynthia, de geluidsvrouw en ik in onze kast hadden opgehaald en uitgeprobeerd en uiteindelijk werkte een heel simpel hemdje en rokje het beste voor het geluid. Wat jammer was van het mooie jurkje.
Wat zou je tegen het publiek willen zeggen voordat ze de film zien?
Ga kijken en vooral luisteren.
Met welke projecten ben je verder bezig?
Ik ben bezig met de montage van een film over een percussioniste, Robyn Schulkowsky. Het is een derde portret in een drieluik, waarbij de jaren zeventig een belangrijke rol spelen. De andere twee films uit die trilogie zijn Sylvia Kristel-Paris en Resonating Surfaces.