Wat was het uitgangspunt voor deze film?
Ik had een film portret gemaakt (Rear Projecten: Molly Parker) in Los Angeles in 2006 waarbij ik traditionele 35 mm rear projection had gebruikt. Ik ben geïnteresseerd in dit tamelijk ouderwetse proces waarbij een stille filmwereld achter de acteurs in een studio wordt geplaatst om te suggereren (meestal) dat de acteurs op lokatie zijn. Wat me aantrok is de inherente ‘platheid’ van het proces, die in zekere zin het ‘reality effect’ tegenwerkt, en ik heb het gevoel dat toen cinema begon met het op grote schaal toepassen van rear projection, film samenkwam met de andere beeldende kunsten en echt modern werd. Om mijn film te maken huurde ik de Hansard familie in, die al 60 jaar gespecialiseerd is in rear projection. Tijdens het werken met de Hansards besloot ik om een portret te maken van hun (anekdotische) leven en ervaringen als de technologische leveranciers van cinematische ‘backstories’(letterlijk, de beelden die zij projecteerden op de achtergrond van meer dan 800 Hollywood films).
Het meeste van je werk wordt gepresenteerd in installaties. Waarom koos je voor de ‘single screen format’? Is het belangrijk voor je om je werk ook te tonen op een filmfestival als het IFFR?
Ik toon films die, min of meer, toepasselijk zijn voor de ruimtes waarin ze worden gezien. Dus voor galleriën en musea betekent dit normaal gesproken dat mijn films kort, stil en ‘looped’ zijn. Maar ik ben geïnteresseerd in alles wat film kan, dus Backstory – een documentaire maar ook een portret - beschouw ik als een deel van mijn oeuvre. Omdat het langer is en omdat het geluid heeft is het geschikter voor vertoning in een bioscoop en niet voor galleriëen, en daarom is het goed dat het vertoont wordt op een festival als het IFFR.
Heb je nog een anecdote over het maken van deze film?
Alle ‘rear projected films’ (ze worden ‘plates’ genoemd in de filmwereld) zijn gedraaid op 35mm. De voorgrond in de studio werd gedraad met RED 4k. Ik dacht dat ik alles op 35 mm zou draaien maar dit bleek veel te duur te zijn dus ik werd overgehaald om digitaal in de studio te filmen. Ik had al wat filsm gedraaid met de RED-camera dus ik wist ongeveer wat ik kon verwachten. Wat ik niet verwachtte, en wat me heel erg verrastte was het effect dat ik kreeg van de combinatie van 35mm met 4k. De platheid van de gefilmde beelden op de achtergrond samen met de rijke, digitale beelden van de pratende mensen had een bijna driedimensionaal effect. Het was een prachtig ongeluk en het bleek het inherente montage effect van rear projection naar voren te brengen.
Wat doe je als je geen films maakt?
Ik ben co-hoofdredacteur van Afterall (een tijdschrift over hedendaagse kunst) en co-hoofdredacteur en editor van Afterall Books. Dit werk is als een hobby voor me en geeft me de mogelijkheid om te werken met en over het werk van anderen. Maar ik werk vooral aan mijn films, voorbereiden, schrijven, testen en zoeken naar lokaties.
Wat zou je tegen je publiek willen zeggen?
Ik geloof niet dat ik iets zou zeggen behalve een dankwoord voor alle mensen die geholpen hebben bij het maken van de film. Met welke projecten ben je verder bezig? Kan je ons iets vertellen over toekomstige projecten? Ik ben op dit moment bezig moet het afmaken van twee films voor de Berlinale. Ik ben ook bezig met een film voor Warsaw Opera (mei 2010) en volgende maand ga ik een film draaien in de Italiaanse Alpen voor een tentoonstelling in Italië volgend jaar. Tot slot, ben ik op dit moment bezig met het bewerken van een kort verhaal voor een lange film die ik hopelijk volgend jaar ga maken.