Wat was het uitgangspunt voor deze film?
Ik heb altijd willen werken met de Vesuvius-vulkaan. Het is voor mij een metafoor voor de complexe verhoudingen tussen samenleving en politiek in Italië. Het is onvoorspelbaar, krachtig, vernietigend en gelokaliseerd in het midden van een drukbevolkt gebied aan de Middellandse Zee-kust. Niemand is in staat deze enorme natuurkracht te beheersen die de bewoners en hun omgeving met een onzichtbare link verenigt. Ik wilde een fictief verhaal vertellen, binnen een test-evacuatie van de dorpen in de buurt van Napels die rond de vulkaan gelegen zijn. En daarbij nauw samenwerken met acteurs, waarvan sommige de laatste vulkaanuitbarsting nog in 1944 hebben meegemaakt.
Heb je een anekdote over het maken van de film?
We schoten het grootste deel van de film in het oude Osservatorio naast de krater, en tijdens de draaidagen zagen we vulkanische beweging terugkomen in de diagrammen van de seismografen. Dat voelde alsof de vulkaan ons een vriendelijk signaal gaf dat ‘ie blij was met onze aandacht. Verder vond ik het leuk ideeën voor de catering te bespreken met de oudere acteurs, die iedere dag zelfgekweekte ingrediënten meebrachten.
Wat zou je tegen het publiek willen zeggen voordat ze de film zien?
Geniet ervan!
Met welke projecten ben je verder bezig?
Ik werk aan een paar tentoonstellingen. De volgende zijn in het CAC in Tel Aviv en in een prachtig, afgelegen museum in Frankrijk (Vassivère), waar ik filminstallaties en filmische sculpturen vertoon. Ik ben ook bezig met een langere film die de Rotterdamse haven als uitgangspunt heeft, en ga later dit jaar naar Sjanghai.