Wat was het uitgangspunt voor deze film?
Ik had er genoeg van om aan projecten te werken waar ik heel erg lang over aan het nadenken was. Bijvoorbeeld; ik had de drie liedjes-sequentie in mijn vorige film False Aging (2008) al midden jaren ’80 bedacht, en daarna besteedde ik 13 jaar naar het zoeken van de juiste beelden om er het collage bij te maken, en naar het juiste emotionele moment om het te creëren. Toen ik aan deze film begon wilde ik iets maken dat spontaner was. Om als het ware de temperatuur op te nemen van het creatieve moment. Toen ik voor het eerst’ I’ll Never Learn’ van de Shangri-La’s eind 2007 hoorde, was ik helemaal onder de indruk. Ik moest er gewoon ogenblikkelijk iets mee doen, dus dat heb ik toen gedaan.
Dit is een deel uit een serie.
Wednesday Morning Two A.M is het eerste afgeronde deel van een nieuwe serie die Couplets heet, waarin voor een deel popliedjes gekoppeld worden aan het thema liefde. Couplets is daarin weer een sub-groep binnen een langere serie, getiteld Prolix Satori. Zoals de title al suggereert variëren de delen daarin enorm in lengte: van 55 seconden tot 22 minuten.
Heb je een anekdote over het maken van de film?
Ik hou van film omdat het als een ontdekkingsreis voor me is. Ik geniet van het improviseren, en om me door de film te laten verrassen. Aan de andere kant, toen ik bezig was Wednesday Morning te maken, bleek het bijna te uitputtend te zijn. Zoals ik al zei wilde ik spontaner werken, dus volgde ik mijn impulsen, maar dan ook helemaal… Toen ik de eerste beelden schoot die die volgens mij goed combineerden met ‘I’ll Never Learn’, van romantische stripfiguren uit de jaren ’60, was het te illustrerend voor het liedje, het kwam te dichtbij. Er was te weinig wrijving om de narratieve elleptische spanning op te roepen waar mijn films het van moeten hebben. Ik heb toen de beelden gebruikt bij een tweede liedje, zodat een tweede acte ontstond. En toen ook nog een derde, met een 22 minuten durende symphonie. En opeens was filmpje, dat oorspronkelijk bedoeld was om onder een drie minuten durend liedje te zetten, uitgegroeid tot epische properties!
Wat zou je tegen het publiek willen zeggen voordat ze de film zien?
Maak je geen zorgen als je na het zien van de film de ervaring ervan niet meteen onder woorden kunt brengen: dat is een goed teken. Ik streef ernaar ervaringen voor het publiek te creëren die blijven hangen, maar die tijd nodig hebben om te rijpen, zowel bewust als onbewust.
Met welke projecten ben je verder nog bezig?
Ik blijf werken aan nieuwe films voor Prolix Satori, over sommige ben ik al meer dan twee decennia aan het nadenken. En ik ben ook bezig met de lange misdaadfilm The Pettifogger. Ik ben altijd wel met veel dingen tegelijkertijd bezig geweest, maar zit nu in een bijzonder vruchtbare periode waarin ik voel dat ik er eindelijk aan toe ben sommige van mijn diepste en vroegste impulsen een stem te kunnen geven.