In 2004 keerde topontwerper Tom Ford de modewereld de rug toe voor een filmcarriere. Zijn overstap baarde weinig opzien. Hoe anders is het nu, vijf jaar later. Fords regiedebuut A Single Man leidde tot lovende kritieken, een staande ovatie in Venetie en de prijs voor beste acteur van hoofdrolspeler Colin Firth.
Na zijn vertrek bij modehuis Gucci heeft Tom Ford niet stilgezeten. In vijf jaar tijd richtte hij een eigen productiemaatschappij op, Fade to Black, koos hij Christopher Isherwoods roman A Single Man (1964) als inspiratie voor zijn eerste film en beleefde hij zijn regiedebuut.
Radicaal
De vrijgezel uit de titel is George Falconer, gespeeld door Colin Firth, universitair docent in Los Angeles, begin jaren zestig. De homoseksuele Falconer is in de rouw nadat hij zijn levenspartner Jim bij een auto-ongeluk heeft verloren. Hij isoleert zich van de buitenwereld en houdt krampachtig vast aan herinneringen aan zijn grote liefde. Op een dag besluit hij een eind aan zijn leven te maken - een ontwikkeling in de film die wel de meest radicale afwijking van het spraakmakende boek mag heten.
Geen huwelijkskandidaat
Het gewenste einde wordt tot in detail voorbereid: van de zelfmoordmethode en de begrafenis tot hoe zijn stropdas precies hoort te worden gestrikt. Ondertussen ziet Falconer zich voor het laatst voor een aantal min of meer dagelijkse beslommeringen geplaatst. Een collega wil de Cubaanse raketcrisis met hem bespreken, een jonge student (Nicholas Hoult, het opdondertje uit About a Boy) komt duidelijk voor meer dan alleen een gesprek over literatuur en drugs, en dan is er nog zijn beste vriendin Charley (Julianne Moore). Lang geleden deelde Falconer eenmalig het bed met deze upper class huisvrouw, die maar niet kan accepteren dat hij geen geschikte huwelijkskandidaat voor haar is.
Uiterlijk vertoon
A Single Man zit visueel strak in elkaar: Fords afkomst verloochent zich niet. Zijn scherpe oog voor detail is aan de kleding, maar ook aan de sets en het camerawerk af te zien. In het camerawerk en kleurgebruik laten zich invloeden zien van Alfred Hitchcock en Douglas Sirk, de koning van het melodrama. De schijnbare grauwheid van het dagelijks leven krijgt tegenwicht in een warme technicolor-gloed. Maar A Single Man is bepaald niet alleen maar esthetiek. Ford voorziet het verhaal van een oprechte emotionele kern waardoor het innerlijke gevoels-
leven van zijn protagonisten elk uiterlijk vertoon naar de achtergrond plaatst.