Veertig jaar festivalgeschiedenis in evenzoveel anekdotes, beeldfragmenten, foto's, interviews en bijzondere vondsten uit de IFFR-archieven, tot het festival van start gaat op 26 januari 2011. In deze allereerste aflevering: Lekkere meisjes en 'vlugschriftjes' moeten het publiek naar het nog onbekende, eerste festival lokken.
Het is 26 juni 1972 en Rotterdam wordt geteisterd door zomerhitte. Twee dagen voor de start van het festival (toen nog Film International) zijn nog maar 700 van de 15.000 filmkaartjes verkocht. In een donker en stoffig Calypso Theater voor 7 dagen in 'moeilijke films' ondergedompeld worden; blijkbaar zien maar weinig Rotterdammers dat zitten. Zij dompelen zich op deze warme zomerdagen liever onder in het water van de Noordzee.
De organisatie, met directeur Hubert Bals voorop, laat het er niet bij zitten. Film International zet in een mum van tijd een campagne op om bezoekers naar het Festival te trekken: een clubje charmante jongedames wordt naar de hoofdstad gestuurd met een paar duizend flyers. Stoere teksten als ‘de sien is Rotterdam (sorry!)’ en ‘Wie Film International mist moet voortaan zijn smoel houden als er ergens over film wordt gepraat’ moeten de Amsterdammers overhalen naar Rotterdam af te reizen.
Dat het allemaal nog goed komt (en dat komt het wel, daarover meer in de komende 40 dagen), staat op de openingsavond nog niet vast. In het Calypso Theater aan de Mauritsweg in Rotterdam staat The Postman van de Iraanse regisseur Dariush Mehrjui op het punt te beginnen. De voorzitter van de Rotterdamse Kunststichting Adriaan van der Staay, de initiator van Film International, telt slechts 17 bezette stoelen. Na een vlugge blik te hebben geworpen op de bijna lege zaal zegt de Rotterdamse wethouder van Cultuur G.Z. Vos ‘Dit kan ik niet openen’. Discussie gesloten. Het eerste Rotterdamse filmfestival gaat van start zonder ceremonie, zonder champagne, zonder openingstoespraak. Het enige geluid dat het begin van het eerste festival inluidt, is het geratel van de filmprojector.