Júlia Murat heeft dankzij haar debuut HISTÓRIAS que só existem quando lembradas de afgelopen maanden veel van de wereld gezien. “De film ging in Venetië in première en kreeg tot mijn verbazing lovende recensies in vakbladen als Variety en Hollywood Reporter. Dat was de start voor een enorme reeks uitnodigingen voor festivals van Toronto tot Abu Dhabi. En nu ben ik hier!”
Júlia Murat (1979) kreeg film met de paplepel ingegoten. Moeder Lucia geldt als een van de meest vooraanstaande vrouwelijke regisseurs in Brazilië. Júlia maakte als achttienjarige haar acteerdebuut in haar moeders Doces poderes, maar bleek meer geïnteresseerd in het werken achter de camera. Nu is ze actief als camera- en regieassistent, scenarist én editor, en werkt ze nog regelmatig mee aan haar moeders projecten. “Met je moeder werken is nooit eenvoudig,” lacht ze. “We hebben inmiddels aan een half woord op de set genoeg. Aan de andere kant kan het ook lastig zijn, omdat we allebei de neiging hebben elkaars professionele kritiek soms te persoonlijk op te vatten. Het irriteert me mateloos wanneer mensen denken dat ik het lekker gemakkelijk heb in de filmwereld, alleen maar vanwege mijn achternaam. Sterker nog, mijn moeder was een van de producenten van HISTÓRIAS. Er zijn mensen die denken dat het feit dat zij zich aan het project verbond er automatisch toe leidde dat de financiers in de rij stonden. Dat was helaas niet het geval. We vonden gelukkig snel coproducenten in Argentinië en Frankrijk, maar pas op het allerlaatst kwam er ook een Braziliaanse bij.” De film is dan ook voor een bescheiden budget gedraaid: zo’n €250.000.
HISTÓRIAS wordt pas in juni 2012 in Brazilië uitgebracht, maar Murat is pessimistisch over de belangstelling daar. “Ik denk dat we met vijf- tot tienduizend bezoekers al heel tevreden mogen zijn. Ironisch te bedenken dat de film in landen als Nederland en Frankrijk waarschijnlijk meer publiek zal trekken, terwijl Brazilië bijna 200 miljoen inwoners heeft!” Murat hekelt het Braziliaanse overheidssubsidiesysteem, dat alleen ‘veilig’ investeert in commerciële producties. “Omdat het om overheidsgelden gaat, is het een puur politieke beslissing om alleen dat soort films te financieren. Had men vanaf het begin van het fonds, nu vijftien jaar geleden, ook arthouse-producties ondersteund, dan was er nu een publiek rijp voor.”
Júlia Murats liefde voor fotografie komt op allerlei manieren terug in de film. In de verstilde scènes en de zorgvuldig gekadreerde en uitgelichte shots. “Ik wilde voorkomen dat ik alleen mooie plaatjes om de mooie plaatjes zou schieten. Het landschap en de mensen zijn zo fraai, dat was een potentiële valkuil. Het beeld moet juist te allen tijde functioneel zijn en ondergeschikt aan het verhaal. Ik denk dat ik bij HISTÓRIAS alleen bij het eindshot mijn zelfopgelegde discipline verloor. Die scène is eigenlijk te klassiek narratief: actie en reactie. En alle personages staan te netjes geposeerd in beeld. Ik twijfel nog steeds of ik daar de juiste keuze heb gemaakt. Als ik het nog eens over mocht doen? Dan zou ik de hele film anders maken, inclusief de montage, haha! Zoals een bevriende editor tegen me zei: ‘Het monteerproces is afgelopen zodra het geld op is.’ Oftewel: je kunt eeuwig aan een film blijven sleutelen als je niet uitkijkt. Het kan immers altijd beter.”
HISTÓRIAS que só existem quando lembradas
Júlia Murat Do 2 22:00 Pathé 1
Door: Elsbeth Jongsma