In An Oversimplification of Her Beauty maakt Terence Nance van zijn hart geen moordkuil. Middels virtuoze animaties, deels nagespeelde gebeurtenissen, een film-in-een-film en een eloquente voice-over onderzoekt de Amerikaan zijn complexe gevoelens voor de mooie Namik. Het resultaat is bijzonder openhartig. Pluspunt: Nance weet nu hoe het wel moet, de liefde. Misschien.
De hamvraag is natuurlijk: krijgt hij het meisje?
“Nee… Maar we hebben ook nooit ‘officieel’ verkering gehad. De film gaat daarom deels over die soms vage grens tussen vriendschap en een romance.”
Maar jij was wel verliefd?
“Honderd procent! Als dat niet het geval was geweest, had ik deze film niet af kunnen maken.”
Waarom verklaarde je haar de liefde in aanwezigheid van de camera, ofwel: het publiek?
“Op dat moment had ik een soort context nodig, een andere entiteit die me af zou leiden van dat moeilijke moment. Natuurlijk, ik was wel eerder verliefd geweest, maar zo ingewikkeld was het nooit. Achteraf ben ik blij dat ik het thema op die manier heb uitgediept, want nu weet ik hoe ik ermee om moet gaan. Denk ik. Ongeveer, haha!”
Zijn jullie nog steeds bevriend?
“Zeker, we werken nog regelmatig samen aan projecten, ze is een geweldige vriendin.”
Ben je ooit bang geweest dat je openhartige film tussen jullie in zou komen te staan?
“De film was een noodzakelijk kwaad om volwassen te kunnen worden. Dat was voor mij het belangrijkst. Maar ik kan inmiddels stellen dat het geen ongemakkelijk ding geworden is in onze vriendschap.”
Vond je het moeilijk om met de billen bloot te gaan voor een groot publiek?
“Eigenlijk heb ik daar nauwelijks bij stilgestaan. Iedereen heeft wel eens meegemaakt wat ik in de film toon. De meeste mensen bespreken zo’n thema met vrienden, ik behandel het via deze film. Als kunstenaar moet je je gevoelens kunnen verwerken in je werk. Ik heb me niet kwetsbaarder gevoeld dan de muzikant die bijvoorbeeld zijn gebroken hart tot een liedje omsmeedt. Eigenlijk heel gek: we zijn niet gewend aan films die ervaringen van de maker onderzoeken, terwijl we het normaal vinden om die in muziek terug te horen.”
In de film stel je ‘emotioneel onbeschikbaar’ te zijn. Maar zo kom je helemaal niet over.
“Tja, dat is hoe mensen het doorgaans benoemen. Ik zie het eigenlijk meer als ‘emotioneel analfabetisch’. Ik wist toen niet goed hoe ik mijn gevoelens moest begrijpen – laat staan hoe ik erover moest praten. Die term, zoals die in de fi lm gebruikt wordt, gaat eigenlijk meer over communiceren dan over emotioneel afwezig zijn.”
Je fi lm staat bol van de spannende verhalen en poëtische zinnen. Wat heb jij met taal?
“Ik zie mezelf in eerste instantie als schrijver. Alles begint met een blanco pagina en een pen. Dat is steevast de basis voor al mijn werk, of dat nu muziek, tekst of film is. Inspiratie voor vorm en het vertellen van een filmverhaal haal ik bij werk van schrijvers waar ik tegen opkijk. Hoe breng je bijvoorbeeld herinneringen over?”
Schilderen, schrijven, films en animaties maken, musiceren; je kunt alles! Hoe komt dat zo?
“Al mijn werk is een direct resultaat van mijn achtergrond. Mijn moeder is actrice en theaterregisseur, mijn vader fotojournalist. En bijna ieder familielid is muzikant. Dus ik groeide op in een omgeving waarin ik al die vaardigheden van dichtbij kon leren kennen. Ik zag mijn moeder aan het werk tijdens repetities, hing rond in de studio van mijn oom en leerde al vroeg goede beelden herkennen. Alle foto’s in ons huis zijn honderd procent kunst.”
Na een jeugd in Dallas en een studie in New York verhuisde je naar Parijs. Je sprak de taal niet en kende niemand. Vanwaar die sprong in het diepe?
“Ik vind het belangrijk dat mensen – kunstenaars in het bijzonder – leren alleen te zijn. Het is goed om jezelf in situaties te plaatsen die ongemakkelijk zijn. Achteraf is het een belangrijke periode geweest in mijn ontwikkeling als kunstenaar. Ik vond het heerlijk, kon alles zelf beslissen en volop aan mijn projecten werken.”
Maar het moet ook eenzaam geweest zijn.
“Dat viel best mee. Uiteindelijk heb ik geweldige mensen ontmoet en Frans geleerd. En Parijs ontdekt. Want het duurde wel even voor ik ontdekte waar ik pindakaas kon kopen. De goeie dan, hè!”
Hoe heb je de overtocht van Dallas naar New York ervaren?
“In zekere zin vergelijkbaar, al was daar natuurlijk geen taalbarrière. En ik studeerde aan de kunstacademie, dus ik had gegarandeerd mensen om me heen. Maar New York is een leerschool, de stad heeft een heel directe complexiteit die je overal ervaart.”
En nu?
“Inmiddels woon ik in Brooklyn. Het is zo’n tien minuten met de metro naar Manhattan, maar daar kom ik nauwelijks. Ik heb er niets te zoeken. Nee, ik ben daarin geen uitzondering. Sterker nog: toen ik les gaf op een middelbare school in mijn wijk bleek dat veel leerlingen nog nooit in Manhattan waren geweest!”
Je vrienden, ook wijkgenoten, noem je ‘The Swarm’. Waarom?
“The Swarm is een demografische groep. Ze zijn gekleurd of toch zeker ‘cultureel gekleurd’, werken in de creatieve sector en wonen in een stadskern waar ze meestal niet vandaan komen. Maar als je ze zo noemt, willen ze er niets van weten, hokjesdenken vinden ze verschrikkelijk. Ik zeg daarentegen volmondig: ik ben er een.”
Hippe types zeker?
“Noem ze nooit hipsters. Dan worden ze boos! In Amerika zijn hipsters vooral bevoorrechte mensen met geld en een alternatieve levensstijl. Ze stemmen uit principe niet, en hoeven zich nergens echt zorgen over te maken. Er zijn zelfs films over gemaakt, zoals I Am Not a Hipster en The Comedy, die ook op het IFFR te zien was. Ga die film kijken! Je krijgt meteen een hekel aan deze hipster en waar hij voor staat. Jammer, want eigenlijk is hipster een heel leuk woord!”
An Oversimplification of Her Beauty – Terence Nance
Za 4 17:00 Cinerama 6
Door: Maricke Nieuwdorp