Een maaltijd bereiden en een speelfilm maken: volgens regisseur Fow Pyng Hu liggen die twee kunsten niet ver uit elkaar. “Zowel met films als met noedelsoep wil ik mijn publiek een ervaring meegeven.”
Een zelfingenomen souschef die op truffeljacht gaat, dat is de hoofdpersoon van de roadmovie
Nick. Zeven jaar lang werkte regisseur Fow Pyng Hu (Jackie, 2000;
Paradise Girls, 2004, Tiger Award-nominatie) aan zijn derde speelfilm, die vanavond in première gaat. “Met Nick wilde ik de relatie tussen mens en natuur onderzoeken. Een vis in een vijver, een poes in een appartement: zulke beelden laten zien dat we de natuur hebben gecultiveerd, terwijl we er zelf ook onderdeel van uitmaken. Ook acceptatie is een belangrijk thema in mijn film: hoe vervelend of zelfvoldaan iemand ook is, hij hoort er gewoon bij.” Heel sympathiek is Nick inderdaad niet: hij is charmant en intelligent, maar ook zelfgenoegzaam en arrogant. “Als we Nick volgen, gaan we een achtbaan in. De kijker vormt zich een sterke opinie over hem – je veroordeelt Nick of gaat hem zelfs haten. Maar gaandeweg ebt die emotie weg en vergeven we Nick als het ware wie hij is. Ik wilde een natuurfilm over een persoon maken: als we een leeuw volgen die op een onschuldig hertje jaagt, ervaren we wel emoties, maar veroordelen we de leeuw niet. De natuur lost onze moraal op.”
In Nick gaat de hoofdpersoon in de Kroatische bossen op zoek naar truffels én zichzelf. Niet alleen in zijn derde speelfilm, maar ook in het persoonlijke leven van Fow Pyng Hu speelt koken een belangrijke rol. In oktober opende hij Le fou Fow, een eigen pop-up noedelshop in het Chinatown van Amsterdam, waar hij twee maanden lang noedels kookte. Een lang gekoesterde droom en een welkome afwisseling van het onzekere bestaan als regisseur. “Het is niet makkelijk om de financiering rond te krijgen: in twaalf jaar tijd heb ik drie films gemaakt. In de tussentijd moet je ook gewoon leven, dus heb ik van mijn passie voor koken ook mijn beroep gemaakt. Het is frustrerend om vier jaar bezig te zijn met een film en je voortdurend af te vragen wat mensen ervan zullen vinden. In de noedelshop krijg ik een hele concrete, directe respons van mensen: ze vinden het lekker of niet. Het is basaal, snel en direct. Koken brengt instant geluk.” Filmmaker en kok Peter Kubelka, over wie de documentaire
Fragments of Kubelka op het festival te zien is, ziet koken als een kunstvorm en geeft daar uitgebreide lezingen over. Ook Hu ziet overeenkomsten tussen zijn twee beroepen. “Filmmaken en koken zijn creatieve processen. Ik bepaal zelf welke ingrediënten mijn soep krijgt, net zoals ik zelf bepaal waar mijn films over gaan. Een film kun je diepte geven door complexe personages neer te zetten; soep krijgt diepte door het zelf te trekken, dus er geen bouillonblokjes voor te gebruiken. Daarnaast wil ik mijn publiek met mijn films en mijn soep een ervaring meegeven. Als iemand mijn soep eet, ben ik net zo nerveus als wanneer er een zaal vol mensen naar mijn film kijkt. Al zijn mijn soepen iets toegankelijker. Onbekende, complexe smaken worden vaak wel gewaardeerd, maar als je te veel lagen aanbrengt in een film, haken mensen af.”
De film
Now, Forager: A Film About Love & Fungi, over een stel dat wilde paddenstoelen plukt en verkoopt aan chique restaurants, maakt op prachtige wijze korte metten met het romantische beeld van koken en eten dat in veel films voorkomt. Ook Nick laat zien dat het leven van een kok niet over rozen gaat. Hu: “In het begin stond ik meer dan twaalf uur per dag in de noedelshop. Ik wilde geen smaakversterkers of kant-en-klaarproducten gebruiken, maar zelf bouillon maken. Het kostte me tien uur om soep te maken en nog eens tien uur als het fout ging. Het is keihard werken, maar dat geldt ook voor een film maken. Met dezelfde inzet heb ik de afgelopen jaren aan Nick gewerkt.”
Vanwege de feestdagen, die Hu niet in de keuken maar met zijn gezin wilde doorbrengen, sloot de pop-upshop zijn deuren per half december. Hu’s vrouw, die hij ontmoette in New York, waar ze beiden als uitwisselingsstudent verbleven, woont nu met hun vierjarige dochtertje in Japan. Vanwege grote cultuurverschillen lukte het Hu niet om in het thuisland van zijn vrouw te aarden en kon zij haar draai in Nederland niet vinden, met een lange-afstandsrelatie tot gevolg. “Ik heb van 2005 tot 2010 in Japan gewoond, maar voelde dat ik terug moest naar Nederland. De culturen zijn zo anders. Japan lijkt heel westers, maar het is een erg gesloten land. Niemand praat openlijk over zijn problemen, zoals dat in Nederland wel gebeurt. Als je er niet vandaan komt, zul je er nooit echt bij horen. Ik ga zo’n vier keer per jaar een maand naar Japan, maar het blijft een ver van ideale situatie. Ik mis mijn gezin verschrikkelijk, het is een verscheurd bestaan. Ik ben blij dat ze naar de première op het IFFR komen, al gaan ze direct daarna alweer naar huis.” Vanaf 8 februari heropent de regisseur Le fou Fow, ditmaal voor een half jaar. “Als ik iets doe, wil ik het goed doen.” Liefhebbers van Aziatische gerechten zijn bij deze van harte uitgenodigd in Hu’s restaurant in de Amsterdamse Stormsteeg, nummer 9.
Door: Kim van der Meulen
Nick – Fow Pyng Hu
Zo 29 19:00 Pathé 1, ma 30 10:30 Pathé 4, di 31 16:00 LantarenVenster 1, vr 3 17:00 LantarenVenster 6
Now, Forager: A Film About Love & Fungi – Jason
Cortlund & Julia Halperin
Vr 27 15:30 Pathé 2, za 28 09:15 Cinerama 1, zo 29 20:15 Cinerama 4, vr 3 14:15 Cinerama 1
Fragments of Kubelka – Martina Kudlácek
Zo 29 11:45 LantarenVenster 1, vr 3 20:00 Cinerama 4