Het IFFR is een festival van ontdekkingen. Ook op acteergebied. Met Lena speelt debutante Emma Levie zich in de kijker. Niet gek voor een actrice die per toeval – door de moeder van haar oppaskind – werd ontdekt.
Het mag een wereld van verschil heten: van de Gentse achterstandswijk uit de charmante arthousehit Aanrijding in Moscou n aar d e m etropool Rotterdam in Lena. De overstap van regisseur Christophe Van Rompaey leverde een wezenlijk andere fi lm op, maar beide fi lms getuigen van een scherp observatievermogen en oog voor personages van vlees en bloed. Vooral het zeventienjarige titelpersonage, met een zwak voor foute jongens, maar ook met zoveel pit en daadkracht dat de slachtofferrol haar niet past, maakt diepe indruk. De jury van het Franse fi lmfestival van Les Arcs riep de debuterende Emma Levie zelfs uit tot beste actrice. Saillant detail: de 21-jarige Levie rolde per toeval in het vak, en ziet acteren beslist niet als haar roeping. “Ik vond op een goede dag een berichtje van de moeder van mijn oppaskind op Hyves: of ik geen zin had om een auditie voor een fi lm te doen. De productie was wanhopig op zoek naar een hoofdrolspeelster en vroeg iedereen om uit te kijken. Mijn oppasmoeder is een goede vriendin van de casting director, en zo werd ik getipt.” De eerste auditie ging “belabberd”, aldus Levie. “Ik dacht dat ik er nooit meer iets van zou horen, maar in plaats daarvan kreeg ik het advies om Aanrijding in Moscou te k ijken. Daar was i k erg van onder de indruk, ik was ineens gemotiveerd. Bij mijn eerste ontmoeting met Christophe vertelde hij me dat mijn eerste auditie weliswaar niet goed was, maar dat hij geïntrigeerd was door wat ik tussen de spelopdrachten door deed. Vooral hoe ik beweeg en kijk boeide hem. Volgens hem vertel ik een groot verhaal met mijn ogen. Waar Christophe voor viel was mijn naturelle voorkomen. Ik ken de trucjes niet, maar dat was in dit geval juist geen minpunt. Als voorbereiding op het echte werk ben ik een aantal keren gecoacht door Monic Hendrickx. En ik heb een paar dagen in Gent met Anemone Valcke gewerkt – die had namelijk ten tijde van Aanrijding in Moscou ook nog geen ervaring. Voor mijn rol was het bovendien noodzakelijk dat ik op dansles ging. Lena doet namelijk aan line dancing. Niet echt mijn muziekstijl – geef mij maar blues, rock ’n roll of wat ze indie noemen – maar daarom des te leuker.”
Het drama bevat het nodige naakt: Emma moest regelmatig met de billen bloot. “Ik schaam me daar niet voor, hoewel het wel een eng idee is dat mijn oma de fi lm straks gaat zien. Ze weet dat het geen vrolijke fi lm is. Mijn ouders? Die zijn gewoon hartstikke trots. Mijn vader zei: ‘Die seksscènes zijn een beetje gek, maar de Geen trucjes maar puur natuur close-ups van jouw gezicht raken me eigenlijk veel meer.’ Verder verwacht ik niet dat de Rotterdamse première anders zal zijn dan de buitenlandse die ik meemaakte. Hoewel… daar werd ik na de voorstelling spontaan geknuffeld, als een soort openbare teddybeer, wat wel een beetje vreemd was.”
“Ik ben trots op Lena, maar heb geen moordende ambitie om door te gaan met acteren. Ik ga dus gewoon verder met mijn opleiding Beeld & Taal aan de Rietveld Academie. Maar als zich een heel bijzonder project aandient? Toevallig zat ik gisteren De Noorderlingen te bekijken. Alex van Warmerdam is geniaal, dus het lijkt me bijzonder tof om in een fi lm van hem te spelen.”
Lena - Christophe Van Rompaey
Vr 27 20:00 Pathé 7, za 28 19:15 Schouwburg Grote Zaal, zo 29 18.30 Pathé 2