In de stop-motionfilm Bobby Yeah schept de Britse regisseur Robert Morgan een bizar en nachtmerrieachtig universum: Wallace and Grommit meets Francis Bacon.
In een notendop
"De gevolgen van zijn daden groeien een submenselijke onruststoker totaal boven het hoofd.” Voordelen korte film versus speelfilmformaat "In korte films kun je je beperken tot het uitwerken van slechts één idee, dat je vervolgens extreem kunt uitvergroten. Een speelfilm moet meerdere lijnen en sub-plots hebben om de aandacht vast te houden. Bovendien werk ik vaak met animatie, en ik denk dat een kort formaat daar het meest geschikt voor is. Animatie is enorm gestileerd en visueel heel intens, waardoor de vormgeving te uitputtend kan zijn voor een lange film."
Verenigd Koninkrijk
"De aandacht en steun voor korte films is als een deprimerend zwart gat, er zijn nauwelijks fondsen of subsidies. Ik heb Bobby Yeah zelf gefinancierd. De kleianimatiefilms van Aardman Studio's [onder andere Wallace and Gromit en Shaun the Sheep – red], zijn zeer succesvol, maar dat heeft geen invloed op verbetering van de financiële ondersteuning voor ons soort makers."
Rotterdam
"Veel collega’s van me hebben zich in de afgelopen jaren jubelend uitgelaten over het IFFR. Ik kan er helaas zelf niet bij zijn, omdat het overlapt met het Sundance Festival dat ik al eerder had toegezegd. Hoewel het internet steeds belangrijker wordt voor distributie, zijn filmfestivals nog steeds heel belangrijk, omdat ze sociale interactie tussen makers en publiek genereren."
Nachtmerries
"Ik houd van het gevoel dat dromen en nachtmerries oproepen, dat zit eigenlijk in al mijn films. Ik vind het niet interessant als het puur om fantasiewezens zou gaan, vandaar die vermenging van monsterlijke wezentjes en menselijke lichaamsdelen. Dat is natuurlijk al een oude truc in de kunst: kijk maar naar het werk van Hiëronymus Bosch, de aartsvader van het genre. Alleen gebruik ik siliconenrubber en veel vaseline, om die glibberige look te krijgen. Ik heb drie jaar parttime aan Bobby Yeah gewerkt. Er was geen script: ik verzon alles ter plekke. Ik had op de eerste draaidag alleen het personage Bobby gemaakt, en filmde dat hij de deur binnenkomt. Dat zag ik terug en toen bedacht ik wie hij zou kunnen tegenkomen in die kamer. Vervolgens ontwierp ik die figuurtjes, filmde weer een scène, bekeek die en dat proces herhaalde zich. Ik heb met opzet op deze manier gewerkt, zodat het eindresultaat een surreëel, irrationeel stream of consciousness-effect heeft. Het is dan ook duidelijk geen kinderfilm. In Engeland zou hij geschikt gevonden worden voor de leeftijd vanaf vijftien of zelfs vanaf achttien jaar. Het is trouwens interessant om te zien hoe de reacties verschilden in Engeland en Amerika. Bij ons werd er vooral gelachen, terwijl het publiek op Sundance de zaal leek te verlaten met een ietwat verwilderde 'what the fuck did I just see?'-blik in de ogen. Mensen die mijn films hebben gezien zijn wel eens teleurgesteld wanneer ze me in levenden lijve ontmoeten, omdat ze een in zichzelf murmelende creep met een bochel verwachtten. Maar ik denk dat ik een gezondere geest heb dan de meeste mensen die je in een willekeurige pub kunt ontmoeten. Ik gooi mijn donkere gevoelens er tenminste op tijd uit."
Bright Future
"Ik werk nu een aantal ideeën uit. Ik kan er alleen nog niets over vertellen, want iedere keer als ik dat doe schijn ik er een soort vloek over af te roepen, zodat ze niet doorgaan… Maar ik ben écht hard aan het werk!"
Bobby Yeah - Robert Morgan
Zo 29 1 20:00 LantarenVenster, ma 30 12:15 LantarenVenster 3