44ste editie 21 januari - 1 februari 2015

Babis Makridis over L

<strong>L</strong>
<strong>L</strong>
De Griekse Golf zet door: na Dogtooth en Attenberg zijn er nu Alps en in de Tijgercompetitie L. Opnieuw zien we een absurdistische stijl, droog acteren en vreemde terzijdes. “Maar het verhaal van L ís niet raar,” werpt regisseur Babis Makridis tegen, “het is doodsimpel.”

In een notendop
“De film draait om een man die de stabiliteit in zijn leven verliest. Hij leeft in zijn auto, op parkeerplaatsen en snelwegen. Hij probeert te veranderen, maar niemand vertrouwt dat. Uiteindelijk blijft hij alleen achter. Het is een verhaal over naïviteit, want deze man weet niet wat hij aan het doen is. Het is een roadmovie die niet beweegt.”

Leren
“De L uit de titel komt van de L op lesauto’s. De hoofdpersoon van de film moet gedurende het verhaal iets leren, dus ik wilde dat alles in de film een bepaald leerproces weer zou geven. Zelfs de muziek: we gebruiken een aantal keer Beethovens Mondscheinsonate, maar dan in een vals gespeelde versie. Het is één van die stukken die je als eerste leert als je piano leert spelen – het is zeg maar pop-klassiek. Dus ik vroeg de pianist om het lomp en slecht te spelen, als iemand die het nog niet onder de knie heeft.”

Eerste keer
“Dit is mijn eerste film. Ik maakte eerder de short The Last Fakir en werkte als commercialregisseur. Maar dit is iets compleet anders. In de reclamewereld werk je voor iemand anders, het is broodwerk. Films daarentegen zijn een vorm van zelfexpressie. In die zin heb je er veel meer controle over en het is dus ook leuker.”

Griekenland

“Voor de crisis was het in Griekenland óók al moeilijk om films te maken, maar als je toen wachtte, kreeg je misschien op een gegeven moment wat subsidie. Nu is het geld sowieso op, dus hoef je ook niet meer te wachten. Als je films wilt maken, moet je dat zelf in de hand nemen en het met je vrienden oplossen. Dankzij Yorgos [Lanthimos, regisseur van Dogtooth en Alps – red] kregen we een duwtje in de rug. Alsof hij zei: kom op jongens, laten we het samen doen. En plotseling gebeurde er iets, een nieuwe taal. We zijn bijna een soort familie: we werken nauw samen, kijken naar elkaars films, geven over en weer advies. Ik weet niet waarom dit soort vreemde vertellingen uitgerekend nu naar boven borrelen in Griekenland; ik houd al heel mijn leven van dit soort cinema. Als je op straat rondloopt in Griekenland zie je wanhopige mensen zonder geld, maar ik hou niet van realistische verhalen, ik doe liever iets raars. Al zijn de verhalen die we vertellen niet raar – het verhaal van L is heel simpel. Die rare toon zit meer in hoe we het draaien en hoe de acteurs spelen. Als ik een vreemd verhaal zou hebben, dan zou ik de stijl juist heel simpel houden.”

Bright Future
“Als je eenmaal begint met speelfilms maken, wil je niet meer stoppen. Ik heb een idee in mijn hoofd, een paar pagina’s script, maar mijn aandacht is nu eerst nog bij L, die hopelijk op een fl ink aantal festivals vertoond zal worden. Maar het idee blijft in mijn achterhoofd terwijl het leven doorgaat, dus op een gegeven moment ga ik zitten en dan kan ik het snel schrijven, denk ik. Bij L is de film trouwens anders geworden dan het script. De hoofdlijn is hetzelfde, maar op de set bedachten we steeds nieuwe teksten. In de montage heb ik vervolgens weer veel dialogen weggegooid en stiltes ingebracht. Dus als het nieuwe script geschreven is, doen we op de set waarschijnlijk weer iets compleet anders!”

L – Babis Makridis
Vr 3 22:30 LantarenVenster 5, za 4 16:00 Pathé 1

Door: Joost Broeren


Facebook Twitter YouTube Pinterest Instagram Google Plus